Tom Murphy’s Bailegangaire: Nihilism and Aftermath

Abstract

Many playwrights in the 20th century could not help viewing modern civilisation through Nietzschean filters, and Tom Murphy (1935 – ) is one of them. In Bailengangaire (1985) Mommo and her two granddaughters, Mary and Dolly, find themselves in a desolate universe. This condition is similar to Nietzsche’s nihilism – the meaninglessness of life – in his works. Mommo cannot find meaning in her life because of her dreadful past which contains the death of her grandchild and her unhappy marriage. Mary and Dolly feel homeless both physically and metaphorically and therefore, are lost in life. However, Murphy’s characters manage to overcome their nihilistic condition by means of feelings and actions analogous to what Nietzsche calls art, passion, will power, the ability to reach their roots, laughter, and the acknowledgement of bitterness of life – the features Nietzsche outlines as primary to cope with nihilism. Mommo’s storytelling, which becomes her art and passion, helps her to overcome her meaningless existence and to exert her strong will. It also reveals the fact that laughing at misfortunes and even death can minimize their dreadful effects and that suffering should be accepted as a part of life. Mary manages to bring meaning to her life by becoming passionate about Mommo’s story and by accepting the fact that going back to the roots of their common problem can help them make a new beginning. In short, this article brings forth the affinity between Murphy’s characters’ meaningless existence in Bailengangaire and their endeavour to overcome it and Nietzsche’s concept of nihilism and the qualities needed to get rid of this condition

Özet

20. yüzyılda yazarların çoğu modern dünyayı izlerken Nietzsche'nin bu dünyaya baktığı yerden bakmaktan kurtulamamışlardır. Bu yazarlardan birisi de Tom Murphy'dir (1935 -). Murphy'nin Bailegangaire adlı oyununda yer alan Mommo ve iki torunu olan Mary ve Dolly karakterleri kendilerini terk edilmiş bir dünyadalarmış gibi hissetmektedirler. Bu durum Nietzsche'nin eserlerindeki nihilizm - hayatın anlamsız olması durumu - ile benzerlikler taşımaktadır. Mommo'nun şimdiki hayatı, torununun ölümünü ve mutsuz bir evliliği içeren korkunç geçmişi yüzünden anlamsızdır. Mary ve Dolly hem fiziksel hem de mecazi anlamda "ev" kavramını kaybetmelerinden dolayı kendilerini anlamsız bir hayatta bulmaktadır. Fakat Murphy'nin yarattığı bu karakterler, hayatlarındaki anlamsızlığı bazı duygular ve hareketler sayesinde aşabilmektedir. Karakterlerin duygu ve hareketleri, Nietzsche'nin nihilizmi aşmak için gerekli olduğunu düşündüğü sanat, arzu, güçlü iradeye sahip olma, her şeyin köküne dönme kabiliyeti, gülme ve hayatın acı tarafını kabul etme gibi kavramlarla benzerlik taşımaktadır. Mommo'nun sanatı ve tutkusu hâline gelen hikâye anlatma yeteneği, yaşadığı anlamsız hayatın üstesinden gelmede ona yardımcı olmuş ve Mommo'nun güçlü bir iradeye sahip olduğunu da ortaya çıkarmıştır. Mommo'nun hikâyesine göre, ayrıca, köydeki insanlar hayatın zorluklarına, hatta ölüme bile gülmektedirler. Bu hareket, hayatın acı tarafının ve ölümün kötü etkilerini en aza indirmiştir ve acının da hayatın bir parçası olarak kabul edilmesi gerektiğini göstermiştir. Mary de, Mommo'nun hikâyesi ile ilgili olan tutkusu ve ortak problemin geçmişine inerlerse yeni bir başlangıç yapabileceklerini kabul etmesi sonucunda hayatına anlam katabilmiştir. Özetle, bu makalede Tom Murphy'nin Bailegangaire adlı oyunundaki karakterlerin anlamsız olarak nitelendirilen hayatlarını ve bu anlamsızlığın üstesinden gelebilmek için kullandıkları yollar Nietzsche'nin nihilizm kavramı ve bu durumu aşmak için önerdiği nitelikler ile birlikte ele alınarak işlenmektedir