An Investigation on the Enlightenment in the Context of Reason, Faith and Interpretation

Abstract

The rebellion against religious authority is a principle that defines the Enlightenment. This study aims investigating to what extent this acceptance is based on reason-faith opposition that defines the Enlightenment. Therefore, it is a study that only focuses on the ideas of the philosophers from Aquinas to Spinoza, from Hobbes to Thomasius, from Kant to Schleiermacher only within the context of reason, faith and interpretation, intentionally leaving out their other ideas. Some thinkers who did not live during the Enlightenment era are discussed as their ideas formed the basis of the Enlightenment. Firstly, the idea that relates reason to the authority of faith is studied to show that the opposition between reason and faith lies in the interpretation of the scriptures. The relationship of the authority of faith with the problem of interpretation connects faith to the authority of reason. Secondly, it illustrates that modern Enlightenment thinking responds to the problem of the reason-faith relationship with the interpretation of faith that is based on reason. Reason-faith relationship in the Enlightenment thinking is discussed within the context of ethics and politics with reference to the problem of interpretation. This study claims that the reasonfaith relationship is not only a rebellion or a rejection but at the same time a form of preservation or acceptance. This claim is based on reason’s relationship with interpretation in its liberation from faith. The relationship of the Enlightenment criticism with interpretation is the source of the question “does faith determine interpretation or does interpretation determine faith?” The answer to the question changes with the Enlightenment’s perception of interpretation as a criticism based on reason. However, this change comes into being with the differentiation of faith from the thing that is believed in, idea from the thing thought, interpretation from the thing interpreted. In other words, the relationship between faith and interpretation is determined by the reason’s acceptance of faith as a unity of religious truths or as a pure activity of the soul. From this perspective, the main aim of this study can be summarized as: while the Enlightenment opposes determining the interpretation of a specific faith, it stresses that interpretation through reason determines the context of faith

Özet

Dinin otoritesine başkaldırı, Aydınlanmayı tanımlayan bir ilkedir. Bu çalışma, akıl-inanç karşıtlığına bağlanan bu kabulün, Aydınlanmayı ne ölçüde tanımladığını incelemeyi amaçlamaktadır. Bu bakımdan, Aquinas'tan Spinoza'ya, Hobbes'tan Thomasius'a, Kant'tan Schleiermacher'e kadar çeşitli düşünürlerin görüşlerini yalnızca, akıl-inanç-yorum bağlamında ele alan inceleme, bu düşünürlerin diğer görüşlerini bilinçli olarak dışarıda bırakmaktadır. Aydınlanma döneminde yaşamamış bazı düşünürler, çalışmanın bağlamı içerisinde, Aydınlanmanın ufkunu belirlemiş olmaları bakımından ele alınmaktadırlar. İlk olarak, aklı inancın otoritesine bağlayan anlayış ele alınmakta olup, akıl ile inanç karşıtlığının, kutsal metinlerin yorumuna bağlı olduğu gösterilmeye çalışmaktadır. İnancın otoritesinin, yorum sorunuyla ilgisi, inancı aklın otoritesine bağlamıştır. İkinci olarak da modern Aydınlanma düşüncesinin, akıl-inanç ilişkisi sorununu, inancın akla dayalı yorumuyla yanıtladığı gösterilmektedir. Aydınlanma düşüncesinde, akıl-inanç ilişkisi, yorum sorunu dolayımında, etik ve politik bir bağlamda tartışılır. Bu çalışma, akıl-inanç ilişkisinin, sadece bir başkaldırı ya da reddetme değil aynı zamanda muhafaza etme ya da benimseme biçiminde olduğu iddiasındadır. Bu iddia, aklın inançtan bağımsızlaşmasının yorumla olan ilgisine göre, temellendirilmek istenmektedir. Aydınlanmanın eleştiri fikrinin yorumla ilgisi, "inanç mı yorumu; yorum mu inancı belirler?" sorusunun kaynağıdır. Aydınlanmanın, yorumu akla dayalı bir eleştiri olarak kavramasıyla, bu soruya verilen yanıt da değişir. Ancak bu değişim, inancın inanılan şeyden, düşüncenin düşünülen şeyden, yorumun yorumlanan şeyden farklılaşmasıyla gerçekleşir. Başka bir deyişle, inanç ile yorum arasındaki ilişki, aklın inancı, bir dini hakikatler bütünlüğü ya da ruhun saf bir etkinliği olarak kabul etmesine göre belirlenir. Bu açıdan bakıldığında, çalışmanın temel iddiası şöyle dile getirilebilir: Aydınlanma, belli bir inancın, yorumu önceden belirlemesine karşı çıkarken, akla dayalı yorumu, inancın içeriğini belirleyen bir durum olarak öne çıkarır