The Reflected Face to Place of Generation Conflicts: Floors of the Wooden Mansion

Abstract

Place as an essential component of narration in fictional texts is determinant in drama as in the other literature types and enables various aspects in understanding through metaphoric expressions. Drama of Necip Fazıl named Ahşap Konak (The Wooden Mansion) published in 1964 is one of the excellent samples showing the share of place in thematic structure. The mansion, as a place is taken frequently in Turkish literature when it comes to westernization, was pointed out in different aspect by Necip Fazıl who regarded it as the social conflicts' area to show the speed of contemporary social metamorphosis in this theatre play. Mansion life is a simulation of the contemporary social life where ongoing different life styles of the family members causes continuous clashing that resembles and describes the latest generation of the Ottoman and the first and second generations of the Turkish Republic. He did not elucidate the cause-effect relations and his possible predictions about the generations' metamorphosis without considering the mansion metaphor. Despite the mansion resembling the religious and national values is demolished at the end of the play the spirit of the mansion is preserved for possible fight back.

Özet

Kurgusal metinlerde anlatının mühim unsurlarından biri olarak mekân, tiyatro eserlerinde de en az diğer edebî türlerde olduğu kadar belirleyicidir ve sunduğu birtakım metaforlar yoluyla anlatıma farklı açılımlar kazandırabilmektedir. Necip Fazıl'ın Ahşap Konak (1964) adlı piyesi, mekân unsurunun tematik örgüdeki payına ilişkin iyi bir örnek sunar. Türk edebiyatında batılılaşma bahsinde sıklıkla ele alınan bir mekân olan "konak"a bu eseriyle yeniden mercek tutan Necip Fazıl, yürürlükteki toplumsal başkalaşımın hızını göstermek adına, kurguladığı ahşap konağı bir çatışma sahası olarak konumlandırır. O, konaktaki yaşamı toplumsal düzenin bir simülasyonu gibi gösterirken aynı çatı altında farklı hayatlar sürdürdüğü için sürekli çatışan aile fertlerinin şahsında Osmanlı'nın son nesli ile Cumhuriyet'in ilk ve ikinci kuşağını çözümler. Nesil değişiminin sebeplerini, sonuçlarını ve geleceğe dair öngörülerini de konak metaforundan bağımsız işlemez. Oyunun sonunda, dinî-millî değerleri temsil eden konak yok olsa bile "konağın ruhu" muhafaza edilir; mücadele sürdürülecektir.