The Impacts of Central Fatigue on the Polyphasic Nature of Tapping Performance

Santral Yorgunluğun Parmak Vuru Performansının Polifazik Doğası Üzerine Etkisi

Ersin ÖĞÜŞ, Leyla AYDIN, Erhan KIZILTAN, Gizem ERTÜRK, Bahadır AZİZAĞAOĞLU, Arda BÜYÜKKARAMAN, Cansel KUŞ, Selen DOĞAN

Abstract

Objective: As a non-specific symptom muscle fatigue mostly accompaniesneuromuscular diseases and also occurs frequently in healthy individuals. Fatiguephenomenon is considered to be multidimensional symptom. There have beenstill discussions on the origin whether it depends primarily on the intrinsicproperties of muscle itself (peripheral mechanisms) or the nervous system thatcontrols muscle (central mechanisms). This study aimed to investigate the effectsof central fatigue on the performance of maximal voluntary repetitive movementand discusses the specificity of finger tapping task test as a simple diagnostic toolfor fatigue.Methods: For this purpose, 27 healthy, male, right-handed volunteer performedthe 20-s of finger tapping task test for four times. The one was for control and theother three were performed right after induction of three different central fatiguemodels. Temporal behavior of tapping performances were evaluated based oninter-tap intervals and the statistical comparison were made by regressionanalysis.Results: The results showed that the partial evaluation of the task in time domaininstead of complete test period yielded with statistically significant differencesbetween control and fatigue models (p

Özet

Amaç: Non spesifik bir semptom olarak nöromüsküler hastalıklarla birlikte seyreden kas yorgunluğu, sıklıkla sağlıklı insanlarda da görülebilmektedir. Kas yorgunluğunun kaynağının primer olarak kasın kendisinden mi (periferal mekanizmalar) yoksa kası kontrol eden sinir sisteminden mi (santral mekanizmalar) olduğu hala tartışmalı bir konudur. Bu çalışmada santral yorgunluğun maksimal istemli tekrarlayan hareketler üzerindeki etkisinin araştırılması hedeflenmiş ve yorgunluk değerlendirilmesinde, basit bir yöntem olan parmak vuru görevinin özgünlüğü tartışılmıştır. Yöntem: Bu amaçla, sağlıklı, sağ el tercihli, 27 erkek gönüllüye 20 sn süreyle, 1 kez kontrol ve 3 farklı santral yorgunluk modelini takiben de birer kez parmak vuru görevi yaptırılmıştır. Parmak vuru performansının temporal davranışı vurular arası süre değişimleri baz alınarak değerlendirilmiştir. Veriler regresyon analizi ile karşılaştırılmıştır. Bulgular: Çalışma, parmak vuru performansın tamamının değil de, görevin zaman tabanında parçalara bölünerek değerlendirilmeleri durumunda, kontrol ve yorgunluk modelleri sonrasında ve hatta yorgunluk modelleri arasında da istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar olduğunu ortaya koymuştur. Sonuç: Parmak vuru görevinin yaklaşık olarak ilk 5 saniyelik bölümü motor öğrenme süreçleri ve anaerobik enerji tüketim dinamiklerini içermektedir. Ancak, yorgunluğun santral bileşenini daha baskın olarak yansıtmaktadır. Sonuç olarak spesifik yorgunluk modellerini takiben yapılan parmak vuru performansının temporal davranışı, yorgunluğun kaynağı ile ilgili daha detaylı bilgilere ulaşabilmemize yardımcı olabilir.