The Tragic Function of Name/Naming in Classical Greek Tragedy

Abstract

Names express more than an etiquette that implies only the person they belong to in Archaic Greek society. In this context names can be considered as “metaphors” of the person or thing they designate. Being one of the most important agents of discourse production, poets have used names as effective narrative instruments with regard to this basic social belief. This approach of the archaic period has been inherited by the founder poets of tragedy since the second half of the sixth century BCE. The so-called names/namings have been used ingeniously by the tragedians in obtaining the specific objectives of tragedy. Among these objectives, putting forth the emergence of the “tragic” in the hero(ine)’s character and in his/her acts, and the way in which it determines his/her doom has priority. In this article I will investigate the significance of the term “tragic” starting with the ancient testimonies about tragedy up to the contemporary reception of extant literature. Besides, I will scrutinize how names/namings represent the “tragic” in various excerpts of principle tragic poets.

Özet

Arkaik Yunan toplumunda adlar yalnızca ait oldukları kişiye işaret edenbirer etiketten fazlasını ifade eder. Bu bağlamda adlar ait oldukları kişi ya danesnenin bir tür “metafor”u olarak değerlendirilebilir. Toplumsal söylemüretiminin en önemli temsilcisi olan şairler bu temel toplumsal inanışadayanarak Arkaik Yunan Şiiri’nde özellikle kişi adlarını etkili birer anlatımaygıtı olarak kullanmışlardır. Arkaik döneme özgü bu yaklaşım MÖ 6. yüzyılınikinci yarısından itibaren tragedyanın kurucu şairleri tarafından devralınmıştır.Bu türden ad(landırma)lar tragedya şairleri tarafından tragedyanın özelleşmişamaçlarını gerçekleştirmek üzere ustalıkla kullanılmıştır. Bu özelleşmiş amaçlararasında “trajik” olanın kahramanın karakterinde ya da eylemlerinde nasılortaya çıktığını ve onun akıbetini nasıl belirlediğini ortaya koymak ilk sıralardayer alır. Zira “trajik” olanın tragedya sahnesinde tam olarak ortaya çıkmasışairin nihai amacıdır. Bu makalede klasik tragedyayla ilgili antik tanıklıklardanbaşlayarak çağdaş düşüncedeki alımlanışına kadar “trajik” olanın geçirdiğitarihsel evrim süreci bağlamında bu kavrayışın anlamı tartışılacak. Bunun yanısıra belli başlı tragedya şairlerinin eserlerinden örnekler eşliğinde “trajik”olanın ifşa edilmesinde ad(landırma)ların oynadığı önemli rol çözümlenecektir