MODERNITY AND TYRANNY IN LEO STRAUSS’S POLITICAL PHILOSOPHY

MODERNİTE VE TİRANLIK: LEO STRAUSS’UN MODERNİTE ELEŞTİRİSİNDE TİRANLIK

Abstract

According to Leo Strauss, modern political science has been in serious difficulty to understand and explain the phenomenon of tyranny. To overcome thistrouble, Strauss recommends returning to the classical political philosophy. Accordingly, this return enables us to realize that far from being a phenomenon of previous ages, tyranny is a human condition that is still with us. Looking at Strauss’s views on modernity from this perspective also makes visible the subterranean links between modernity and tyranny. This study has three sections. In the first one, it will focus on the link between modernity and tyranny with the help of Strauss’s critique of modernity. In the second, it will dealt with the practical side of this link, paying special attention to the concepts of exception and emergency. In the last one, we will deal with the issue of consent of subject within the context of “end of history” and techno-scientific authority.

Özet

Leo Strauss’un modernite eleştirisini tiranlık bağlamında ele almayıamaçlayan çalışmamız, modernite ile tiranlık arasındaki irtibatı ortayakoymaya çalışacaktır. Strauss için, modern politika felsefesi, tiranlığı anlamakve açıklamak konusunda büyük bir zafiyet içerisindedir. Bu zafiyeti aşmanınyolu, Strauss’a göre, klasik politika felsefesinin öğretilerini büyük bir ciddiyetletekrardan ele almaktan geçmektedir. Bu yapıldığı takdirde, tiranlığın tarihinderinliklerinde kalmış bir vakıa ve müessese olmadığı ve modernite ile birlikteçok daha sofistike ve teknik bir hale gelmiş olduğu ortaya çıkacaktır. Ayrıca, busayede modernite ile tiranlık arasındaki örtük ontolojik ve epistemolojikbağları fark edebilmek mümkün hale gelecektir. Strauss’un moderniteeleştirisinde dile getirdiği tiranlık meselesini ele alan çalışmamız üç kısımdanoluşmaktadır. Birinci kısımda, Strauss’un bakış açısından, modernite ve tiranlıkarasındaki irtibat ortaya konulacaktır. İkinci kısımda, modernite ile tiranlıkarasındaki ilişki somutlaştırılacak, bu doğrultuda, modernite ile istisna veolağanüstü hal arasındaki ilişki incelenecektir. Üçüncü kısımda, özne ve rızailişkisi, tarihin sonu ve modern tekno-bilimsel iktidar bağlamında elealınacaktır.