THE RELATION OF EVOLUTION, ETHICS AND AESTHETICS IN ARTHUR SCHOPENHAUER

Abstract

In this paper will be shown that will objectifies itself in different steps, will is an evolutionary process in the objectification steps, the evolutionary process ends in human life and the reason for this is the human ability to silence will. It will be revealed that evolution ends in human life due to the aesthetic geniuses and individuals who are devoted to ethics to stop will. It will be shown that saying “no” to will, thanks to morality and art, also means saying “no” to suffering. For Schopenhauer, will constitutes a variety of appearances and phenomena. It is the main problem of this paper to show how denial or rejection of will, which makes the world of phenomena possible and is the essence of both the particular and the universal, is possible through morality and art.

Özet

Bu çalışmada istemenin kendisini farklı basamaklar halindenesneleştirdiği, istemenin nesneleşme basamaklarında bir tür evrimsel süreçolduğu, evrimsel sürecin insanda son bulduğu ve bunun nedeninin ise insanınistemeyi susturma kabiliyeti olduğu gösterilecektir. Bunlara ek olarak estetikaçıdan dehaların ve etiğe teslim olmuş bireylerin istemeyi durdurmakabiliyetlerinden dolayı evrimin insanda son bulduğu ortaya konacaktır. Ahlak vesanat sayesinde istemeye “hayır” demenin, aynı zamanda acı çekmeye de “hayır”demek anlamına geldiği gösterilecektir. Schopenhauer açısından isteme;görünümlerin, fenomenlerin ya da tezahürlerin çeşitliliğini oluşturur. Fenomenlerdünyasını mümkün kılan ve hem tekilin hem de tümelin özü olan istemeninyadsınması ya da reddedilmesinin ahlak ve sanat aracılığıyla nasıl mümkünolduğunu göstermek bu çalışmanın temel problemidir.