Is the Incidence of Clostridium difficile in Nosocomial Diarrhoea Underestimated?

Özer AKGÜL, Burcu SAPMAZ, Yaşar Ali ÖNER, Gökhan AYGÜN, Reyhan ÇALIŞKAN, Pelin YÜKSEL, Fadimana ÇATAL

Abstract

Introduction: Clostridium difficile is a gram-positive, obligatory anaerobe, spore-forming microorganism, which is highly associated withnosocomial infections. In our hospital and our country, the incidence of nosocomial diarrhoea and C. difficile-associated nosocomialdiarrhoea rates are not clear. Determining the C. difficile-associated nosocomial diarrhoea incidence, reviewing the current resistancestatus of C. difficile, and evaluating diagnostic and therapeutic approaches for this pathogen were the major aims of the present study.Materials and Methods: This prospective clinical study included 100 diarrhoea samples from hospitalized patients in Istanbul UniversityCerrahpasa Faculty of Medicine. The diarrhoea samples were investigated by culture, card test and ELISA methods and bacterial resistanceprofiles were evaluated with the E-test method.Results: Toxin A/B was found positive in 30/100 patients (30%) by ELISA. The duration of hospitalization and diarrhoea period weresignificantly longer in Toxin A/B positive patients than negative patients (p< 0.05). Recurrences were detected in 41% of toxin A/B positivepatients (statistically not significant but clinically important). When ELISA was accepted as the main test, sensitivity and specificityof the culture and card test methods were found as 56%, 75% and 76%, 80%, respectively. C. difficile resistance rates were determinedfor metronidazole as 29.4% and for vancomycin and teikopilanin as 2.9%.Conclusion: Our results support that C. difficile is still an important pathogen in nosocomial diarrhoea. Furthermore, the high rate ofantibiotic resistance for metronidazole may cause difficulties in treatment. The results indicate the necessity of further studies to developcontrol measures and effective/reasonable treatment options for patients.

Özet

Giriş: Clostridium difficile’nin gram-pozitif, zorunlu anaerobik, spor oluşturan ve nozokomiyal infeksiyonlarla yüksek oranda ilişkili bir mikroorganizma odluğu bilinmektedir. Ancak, hastanemizde ve ülkemizde, nozokomiyal diyare ve C. difficile ile ilişkili nozokomiyal diyare oranları net olarak bilinmemektedir. Çalışmamızın temel amaçlarını; C. difficile ile ilişkili nozokomiyal diyare sıklığını belirlemek, C. difficile’nin mevcut direnç durumunu gözden geçirmek ve bu patojenle infekte hastalardaki tanı ve tedavi yaklaşımlarını değerlendirmek oluşturmaktadır. Materyal ve Metod: Çalışmamıza, İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi hastanesinde yatan 100 hastadan alınan diyare örnekleri dahil edilmiştir. Diyare örnekleri kültür, kart test ve ELISA yöntemleriyle araştırılmış ve C. difficile’ye ait bakteriyel direnç profilleri E-test yöntemi ile değerlendirilmiştir Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 100 örnekten 30 tanesinde ELISA ile C. difficile Toksin A/B pozitifiliği saptanmıştır (%30). C. difficile toksin A/B pozitifliği saptanan hastalardaki yatış ve diyare sürelerinin ise toksin saptanmayan olgulara göre istatistiksel olarak daha uzun olduğu belirlenmiştir (p< 0.05). C. difficile toksin A/B pozitif olan hastaların %41’inde ise nüks infeksiyonu saptanmış, sonuçlar toksin A/B negatif hastalar ile kıyaslandığında istatistiksel anlamlılık saptanamasa da bu verinin klinik olarak önemli olabileceği düşünülmüştür. ELISA yöntemi temel test olarak kabul edildiğinde, kültür ve kart test yöntemlerinin C. difficile için hesaplanan duyarlılık ve özgüllük değerleri sırasıyla; %56, %75 ve %76, %80 olarak hesaplanmıştır. C. difficile direnç oranları metronidazol için %29.4, vankomisin ve teikopilanin için ise %2.9 olarak belirlenmiştir. Sonuç: Sonuçlarımız, C. difficile’nin nozokomiyal diyarelerde hala önemli bir patojen olduğunu desteklemektedir. Ayrıca, metronidazol için saptanan yüksek direnç oranlarının, hastaların tedavisini zorlaştıran bir faktör olduğu düşünülmektedir. Sonuçlarımız, hastalar için kontrol önlemleri ve etkili/akılcı tedavi seçenekleri geliştirmeye yönelik daha ileri çalışmalara ihtiyaç duyulduğunu göstermektedir.