Examination of The Syllable Letters in Terms of The Recitation Ways

Abstract

The syllable letters which are at the beginning of sections in The Qur’ān were reviewed in this article in terms of the recitation ways. Firstly, it was informed rahat the letters’ structure are in the groups with the different formations and in the different numbers. Secondly, the letters of the syllable letters were described one by one as their origins and quality were given. In the third phase, the muslim religious leaders of reading styles in seven ways, ten, four of ten, companion, amenable ones and the others that the reading was given to them as the mutawatir and shadhdh recitations which were given about these letters were designated. So the phonetics reading discrepancies such as the extensity, reading the letters twice, explaining, intimation, extension, abridgment, interruption, ceasing and connecting of the recitation ways related to the syllable letters were explained with the samples as the relation between the dialect, grammar and syntax was mentioned on the base of its connection with Arabic language. In this phase, the aforementioned recitations were reviewed comparatively in the comment and recitation sources, and the views of glossators were taken about these reading differences. Consequently, the approaches of the glossators and recitation scholars about the recitations related to the syllable letters were tried to be determined.

Özet

Bu makalede sûrelerin başlangıcında bulunan mukattaa harfleri kıraat vecihleri açısından incelenmiştir. Öncelikle harflerin yapısı, farklı oluşumlarla gruplar halinde ve farklı sayılarda gelmesi hakkında bilgi verilmiştir. İkinci olarak hurûf-ı mukattaa’da yer alan harflerin mahreçleri ve sıfatları belirtilerek nitelikleri tek tek açıklanmıştır. Üçüncü aşamada ise bu harflerle ilgili nakledilen mütevâtir ve şâz kıraatler belirtilerek kendilerine okuyuş nispet edilen kıraat-i seb‘a, aşere, erbea aşere, sahabe, tabiûn ve diğer kıraat imamları zikredilmiştir. Bu bağlamda hurûf-ı mukattaa ile ilgili kıraat vecihlerinden imâle, idğam, izhâr, tefhîm, medd, kasr, sekte, vakf ve vasl gibi fonetik okuyuş farklılıkları Arap diliyle irtibatı temelinde lehçe, sarf ve nahiv ilişkisine değinilerek örneklerle açıklanmıştır. Ayrıca zikredilen kıraatler tefsir ve kıraat kaynaklarında mukayeseli olarak incelenmiş ve müfessirlerin bu okuyuş farklılıklarıyla ilgili görüşleri açıklanmıştır. Son tahlilde ise müfessirlerin ve kıraat âlimlerinin hurûf-ı mukataa ile alakalı kıraatlere yaklaşımı tespit edilmeye çalışılmıştır.