Comparison of bifocal and monofocal distraction osteogenesis in dogs: An experimental study in tibial defects

Köpeklerde bifokal ve monofokal distraksiyon osteogenezisinin karşılaştırılması: Tibia defektlerinde deneysel biri çalışma

Abstract

Comparison of Bifocal and Monofocal Distraction Osteogenesis in Dogs: An Experimental Study in Tibial Defects The treatment of segmental defects of long bones is one of the most difficult problems in traumatology. Distraction osteogenesis principals pionored in 1951 year by Dr. Ilizarov has a gained major popularity in the world. In this experimental study, bifocal distraction osteogenesis (Group-1) was compared with monofocal distraction osteogenesis (Group-2) in dogs. Fourteen dogs were divided into two equal groups: In both groups, a two- centimeter-long segment of bone was resected from the diaphysis of the left tibial shaft. In group-1, proximal corticotomy was applied by preserving distal bone segmental defect. In the second group, the segmental defect was immediately closed. Bone transport and distraction were performed at 0.5 mm rate every 12 hours for 20 days after a latency period of 7 days. All cases were euthanized at 87th day. . Results were evaluated with clinical, radiographical, and histological examinations. Clinically; distraction applications in group-2 was performed more easier than that of bone transport in group-1. Radiographical and histopathologic evaluations were made according to the criteria described by Heiple et al. and Lane et al. Statistical analysis was performed using Mann-Whitney U test. Radiographical and histopathological examinations revaled that there was not a statistically significant difference between the proximal area of groups 1 and 2 (p>0.05), whereas significant difference (p

Özet

Uzun kemiklerin segmental defektlerinin tedavileri travmatolojideki en zor problemlerden biridir. Dr. Ilizarov'un 1951 yılında ortaya koyduğu distraksiyon osteogenezisi prensipleri dünyada büyük bir popülarite kazanmıştır. Bu deneysel çalışmada; köpeklerde bifokal distraksiyon osteogenezisi (1. grup) ile monofokal distraksiyon osteogenezisi (2. grup) sonuçlarının klinik, radyografik ve histopatolojik olarak karşılaştırılması amaçlandı. Ondört köpek 2 eşit gruba ayrıldı. Her iki grupta sol tibianin diyafizer bölgesinden 2 cm'lik kemik parçası çıkarıldı. Birinci grupta defekt korunarak proksimal kortikotomi yapıldı. İkinci grupta ise defekt hemen kapatıldı. Kemik transportu ve distraksiyon işlemi 7 günlük bekleme periyodundan sonra her 12 saatte 0.5 mm oranında 20 gün süreyle yapıldı. Bütün olgular 87. günde ötenazi edildi. Klinik olarak, 2. gruptaki distraksiyon 1. gruptaki kemik transportu işlemine oranla daha kolaydı. Bazı olgularda değişik derecelerde gözlenen pin yolu enfeksiyonları 1. grupta 2. gruba oranla daha fazlaydı. Radyografik ve histopatolojik incelemeler Heiple ve ark. ile Lane ve ark. kriterleri dikkate alınarak yapıldı. İstatistiki değerlendirmeler için Mann-Whitney U testi kullanıldı. Radyografik ve histopatolojik değerlendirmeler sonucunda istatistiksel olarak 1. grubun proximali ile 2. grup anlamsız (p>0.05), 1. grubun distali ile 2. grup arasında ise anlamlı (p