In LabyrInths Crossroads: An IntroductIon to the polItIcal phIlosophy of CornelIus CastorIadIs

Labirentte Kesişen Yollar: CornelIus CastorIadIs'in Politik Felsefesine bir Giriş

Abstract

In this article Cornelius Castoriadis political concepts and his originality have been pointed out and it is emphasized why he should be accepted as a philosopher. Two main thesis are proposed: First that the ideas of Castoriadis must be accepted as a philosophy on its own. Secondly that the philosophy of Castoriadis has a specific aim, his work and his purpose is to establish a relationship between philosophy and politics. First of all Castoriadis is an imaginary philosopher. The imaginary is the faculty and the supreme power that provides human creation. The politics is the creation of radical imaginary. Castoriadis proposes to develop a political imaginary and a political praxis for the individual and social autonomy. He claims that this imaginary element is being exhausted in all domains: philosophy, politics, arts and science. However his philosophic task resists this actual situation and not to accept this exhaustion. This thought tries to preserve and enlarge the possibilities and actions of autonomy.

Özet

Makalede Cornelius Castoriadisin politik kavramları ve özgünlüğü ele alınmaktadır ve niçin onun başlı başına bir filozof olarak kabul edilmesi gerektiği ortaya konulmaktadır. İki temel iddia savunulmaktadır: İlk olarak, Castoriadisin fikirlerinin başlı başına bir felsefe olarak tanınması gerektiğidir; ikinci olarak da onun felsefesinin politika ve felsefe arasındaki ilişkiyi kendi dü- şüncesi bağlamında yeniden tesis etmek gibi somut bir amacının olduğudur. Her şeyden önce, Castoriadis tahayyül filozofudur. Tahayyül, insanî yaratımın oluşmasını sağlayan en üst yeti ve kuvvettir. Politika da kökten tahayyülün bir yaratımıdır. Castoriadis, toplumun ve bireylerin otonomisini geliştirme gayesi güden bir praksis ve bir politik tahayyül geliştirilmesini önermektedir. O, bu tahayyül öğesinin güncel olarak bütün alanlarda tükenmekte olduğunu iddia etmektedir: Felsefe, politika, sanat, bilim. Ancak onun düşüncesi kendine bu fiilî durumu ve tükenmeyi olduğu gibi kabul etmemeyi kendine görev bilir. Düşüncesi otonomi faaliyetini ve otonomi imkânlarını korumaya ve genişletmeye çalışmaktadır.