DOES HEGEL HAVE A FUTURE? : CATHERINE MALABOU S PLASTIC HEGELIANISM

HEGEL'İN BİR GELECEĞİ VAR MI? : CATHERINE MALABOU'NUN PLASTİK HEGELCİLİĞİ

Abstract

Heidegger had claimed that the essence of Hegel s understanding of time lies in the past, there is no future and accordingly there is no genuine temporality in Hegel thought. Against this idea, Catherine Malabou has displayed that there in no single form of temporality in Hegel and there are various subjectivities that correspond to various forms of temporalities which have the idea of future. In this article, the notion of plasticity will be discussed by examining Malabou s Hegel interpretation. It will be presented how Malabou simultaneously re-read and re-form Hegelian dialectics, Heideggerian destruction of metaphysic (Abbau) and Derridian deconstruction by means of the concept of plasticity which has developed from Hegel s philosophy. Moreover, this notion s efficiency for interpretation of current brain researches and philosophy of nature, as well as ethical and political opportunities will be mentioned. Thus, the potency of Hegelian dialectics in encountering with today and future, it s ethical, psychical and political power, it s capacity to facing contemporary science will be indicated. How such a plastic interpretation of Hegel will give form to the coming world and how itself receives new forms will be showed, so that, it would be tested the very plasticity of Hegel s plasticity.

Özet

Heidegger, Hegelin zaman anlayışının temelinde geçmişin olduğunu iddia etmiş, Hegelde gelecek düşüncesinin ve buna bağlı olarak hakiki bir zamansallığın olmadığını öne sürmüştür. Bu iddiaya karşılık olarak Catherine Malabou, Hegelde tek bir zamansallık olmadığını ve farklı öznellik biçimine denk düşen farklı zamansallık biçimlerinde gelecek düşüncesinin olduğunu göstermiştir. Bu yazıda Malabounun Hegel yorumunu incelenerek, bu yorum üzerinden geliştirdiği plastisite kavramı tartışılacaktır. Hegel felsefesinden türetilmiş plastisite kavramı yoluyla Derridacı dekonstrüksiyon, Heideggerci metafiziğin yıkımı (Abbau) ve Hegelci diyalektiği eş zamanlı olarak okuyarak nasıl yeniden biçimlendirdiği incelenecektir. Ayrıca plastisite kavramının günümüz çağdaş beyin araştırmaları yorumlama da sağladığı elverişlilik ile birlikte, kavramının etik ve politik imkanlarına da değinilecektir. Böylece Hegel diyalektiğinin plastik bir formda günümüzü ve geleceği karşılayabilme potansiyeli; etik, politik ve psişik gücü, çağdaş bilim ile yüzleşebilme kabiliyeti gösterilmiş olacaktır. Plastik bir Hegel yorumunun gelmekte olan dünyaya nasıl biçim verip kendisinin yeni bir biçim aldığı gösterilecek, kısacası Hegel felsefesinin plastikiyeti test edilmiş olacaktır.