STUMPF AND HUSSERL ON STATE OF AFFAIRS (SACHVERHALT): IN THE WAKE OF BRENTANO'S THEORY OF JUDGMENT

STUMPF'TA VE HUSSERL'DE OLGU-BAĞLAŞIMI (SACHVERHALT): BRENTANO'NUN YARGI TEORİSİNİN ARDINDAN

Abstract

'State of affairs' makes its first appearance as a philosophical concept in the Austro-German world of the 19th century. Rooted in the thoughts of Franz Brentano and Bernard Bolzano, as it might seem at the start, a closer inspection can show, however, that its origin goes way back to Aristotle and Latin Law tradition. The first section of the present article dwells briefly on this historical background of the concept. In the subsequent section, then, Carl Stumpf's approach to 'state of affairs' is examined, since it was Stumpf's usage of the term which made a considerable impact on the younger philosophers of the generation. It will be argued that Stumpf's view is deeply connected with Brentanian premises. That there is a serious paralellism between Brentano's understanding of 'content of judgment' and Stumpf's understanding of 'state of affairs' will also be shown in this second section. One important consequence to be drawn from this paralellism would be that for both philosophers 'a state of affairs' can be considered to be a mind-immanent object or an abstract concept. The third section concerns Husserl's objectivist interpretation of 'state of affairs' and presents it as an alternative to the subjectivist direction taken by Brentano and Stumpf. Contrary to Brentano and Stumpf, by 'state of affairs' Husserl means the 'objective correlate', and not the 'content' of judgment.' From this it follows that Husserl here makes use of a novel distinction ignored by Brentano and Stumpf, namely the distinction between i- "proposition as the sense of the expression" and ii- "state of affairs as the reference of the expression". Nevertheless, contrary to the established philosophical custom, Husserl also defends the thesis that something can be 'objectively' referred to not only on the nominal, but also on the propositional level, and he names the propositional reference 'state of affairs'.

Özet

Bir felsefe kavramı olarak 'olgu-bağlaşımı', ilk defa Almanya-Avusturya coğrafyasında 19. Yüzyılda kullanılmaya başladı. İlk bakışta Franz Brentano'nun ve Bernard Bolzano'nun görüşlerinden yeşermiş gözükse de, 'olgu-bağlaşımı' kavramının kökleri esasen Aristoteles'e ve Latin hukukuna dek uzanır. Eldeki makalenin ilk bölümünde bu tarihsel arkaplandan kısaca bahsediyorum. Takip eden bölümde Carl Stumpf'un, aynı nesilden daha genç filozoflar üzerinde hatırı sayılır bir etki uyandıran 'olgu-bağlaşımı' görüşünü serimlemeyi hedefliyorum. Bu görüşün Brentano'ya ait öncüllere derinden bağlı olduğunu savunuyorum; bu ikinci bölüm aynı zamanda Stumpf'un 'olgu-bağlaşımı' anlayışı ile Brentano'nun 'yargı-içeriği' anlayışı arasında ciddi bir koşutluk olduğunu göstermeyi hedefliyor. Bu koşutluktan çıkarılması icap eden önemli bir sonuç iki filozofun gözünde de olgu-bağlaşımının zihne içkin bir nesne değerlendirilebileceğidir. Üçüncü bölüm, Husserl'in nesnelci 'olgubağlaşımı' yorumunu konu ediyor ve onu Brentano ve Stumpf'un izlediği öznelci istikamete bir alternatif olarak sunuyor. Brentano'nun ve Stumpf'un aksine, Husserl olgu-bağlaşımından yargının içeriğini değil, nesnel korelatını anlar. Bu demektir ki Husserl burada Brentano'nun ve Stumpf'un göz ardı etmiş olduğu yeni bir ayrımdan faydalanır ki i"ifadenin anlamı olarak önerme" ile ii- "ifadenin göndergesi olarak olgubağlaşımı" arasındaki ayrımdır bu. Bununla birlikte, Husserl aynı zamanda, yerleşik felsefi teamülün aksine, bir 'nesneye' gönderme yapmanın sadece nominal düzeyde değil, önerme düzeyinde de gerçekleşebileceği tezini savunur ve önerme-biçimli göndergeyi 'olgubağlaşımı' diye adlandırır.