RETHINKING HEIDEGGER'S CONCEPTIONS OF TRUTH AND FREEDOM IN LIGHT OF KANT'S COPERNICAN REVOLUTION

KANT'IN KOPERNİK DEVRİMİ IŞIĞINDA HEIDEGGER'İN HAKİKAT VE ÖZGÜRLÜK TEMALARINI YENİDEN DÜŞÜNMEK

Abstract

It would be enough for a moment to ponder, if one is to realize the fact that both norm and experience of truth necessitates a being which is able to exceed the natural law of things taking place in the environing world. Whereas the judgments which give the empirical knowledge of the world are verified or falsified by the facts; similarly, it is possible to account for a moral type of norm by means of which the acts effectuated, the attitudes adopted, and the choices made by the human beings as part of the social world, are evaluated in terms of good/bad. It seems to be the case that human beings do not allow all the causal interventions on him/her by the environing world during the time span of his/her cognitive, as well as moral experiences. In this sense, instead of remaining a thing among other intraworldly entities, he/she exceeds the limits put in front of him/her by the nature and becomes free (gets liberated from the law of nature). In this work, my aim will be trying to display the fact that, from the point of view of Martin Heidegger, the experience of yielding itself to the norm of human beings would be capable of uncovering the essence of freedom. Indeed, it is important right at this moment to underscore the philosopher's contribution to the notion of the intentionality of mind by means of Dasein's being-in-the-world. The question whether the fact that Husserl's phenomenology was ontologized in the hands of Heidegger deepens our understanding of freedom requires to take into account the fundamental issues of transcendence and ground. To see in what sense does Heidegger's notion of Dasein force the limits of the transcendental subject given way by the Copernican Revolution of Kant, is supposed to guide us in our effort to attain a deeper understanding of freedom

Özet

Şöyle bir durup düşünmek, normun da, doğruluk deneyiminin de, kendisini kuşatmış olan şeylerin ötesine geçme yeteneğini haiz bir varlığı gerektirdiğini fark etmek için yeterli olacaktır. Dış dünyanın empirik bilgisini veren önermeleri nasıl ki olgular doğru ya da yanlış kılıyorsa; sosyal yaşantının bir parçası olan insanın ifâ ettiği edim ile takındığı tutum ve yaptığı seçimlere iyi/kötü yakıştırması yapılmasını sağlayan ahlâki bir yasallıktan bahsetmek o ölçüde mümkündür. Gerek bilişsel, gerekse de ahlâki yaşantısı süresince insan, çevreleyen dünyanın kendisi üzerindeki nedensel müdahelelerine izin vermekle yetinmez, kendisi de kural koyar. Böylelikle doğa içindeki şeylerden bir şey olmakla kalmayıp, sınırlarının bir anlamda dışına taşarak özgürleşir (doğa yasasından anlamında). Bu yazıda amacım, Martin Heidegger'in bakış açısından kendini norma teslim etme yaşantısının özgürlüğün derin anlamını verdiğini göstermeye çalışmak olacaktır. Filozofun kavramının zihnin yönelimselliği nitelemesine yaptığı katkıyı ele almak bu noktada önem taşımaktadır. Husserl fenomenolojisinin Heidegger'in ellerinde ontolojik bir karakter kazanmış olmasının, özgürlüğe ilişkin anlayışımızı derinleştirip derinleştirmeyeceği sorusu, aşkınlık (transcendence) ve zemin (ground) meselelerini gündeme getirmeyi gerektirecektir. Heidegger'in Dasein tasarımının Kantçı Kopernik devriminin mümkün kıldığı aşkınsal öznenin sınırlarını ne anlamda zorladığına bakmak, özgürlüğe ilişkin derin kavrayışa ulaşmaktaki yol göstericimiz olacaktır