TRANSHUMANISM AND UNHUMAN HUMAN: A SEARCH FOR A TRANSHUMANIST ETHICS FREE OF HUMANIST COMMITMENTS

TRANSHÜMANİZM VE İNSAN OLMAYAN İNSAN: HÜMANİST YÜKLERDEN KURTULMUŞ BİR TRANSHÜMANİST ETİK ARAYIŞI

Abstract

Human nature is the key element of humanist thought and politics, and humanist thought and politics is a side of a struggle in transforming it. Whether human nature is changeable and if yes, the realization of the change in question in accord with ‘humanist’ goals is an essential question of a debate for the parties who share humanist thoughts. The description of human nature, the identification of the mechanisms, that determine the human nature, the modification of human nature through these mechanisms, and the dream of creating ‘the non-human human’ are the elements of humanist thought and politics which undermine the thought itself. In this paper, the reason for these thoughts being undermining themselves, the meaning [or the futulity], within in the humanist project, of the fight against ‘human nature’ and of the ‘naturalization of human’ are explained, and finally, it is claimed that transhumanism is actually an expected and ordinary result of the humanist project. It will be shown that, for the new human of transhumanism has far more needs, in terms of quantity, than the construction of the new human of humanist projects, there is a continuity between humanism and transhumanism rather than a disengagement and that the reason for there is an interruption between the two rooted in the fact that the political ground of the modern life, which is originated from a particular understanding of humanism, is endangered. With this respect, it can be said that between transhumanism and marxism, as a particular form of humanism, beyond the structural commonalities, a ground for a closer political commonality between the two has been formed. However, there are more profound points of discrepancy between them which undermine this political commonality. These points of discrepancy are concentrated on the dispositions of them for undermining themselves, which depend on their non-scientific assumptions which can be summarized as ‘fighting against human nature’, and which are common to almost all forms of humanist politics. For the very reason, there is an emerging possibility of disengagement between transhumanism and humanism. By this means, the project of realization the political ideal of humanism is left to an other, to transhumanism to be realized

Özet

Hümanist düşünce ve siyasetin anahtar bileşeni ve üzerinde dönüşüm kavgasına taraf olduğu öğe insan doğasıdır. İnsan doğasının değişebilir olup olmaması ve değişebilir ise değişimin 'hümanist' hedeflere uygun olarak gerçekleştirilmesi, hümanist düşünceyi paylaşan görüşler açısından esaslı bir tartışma konusudur. İnsan doğasının betimlenmesi, insan doğasını belirleyen mekanizmaların saptanması, bu mekanizmalar aracılığıyla insan doğasının değişikliğe uğratılması ve sonunda 'insan olmayan insan'ın yaratılması hülyası hümanist siyaset ve düşüncenin kendi kendisini baltalayan öğeleridir. Bu çalışmada, sözü edilen düşüncelerin neden baltalayıcı olduğu, 'insan doğası'yla savaşın anlamı/anlamsızlığı anlatılmakta ve nihayetinde transhümanizmin esasında humanist projenin beklendik ve olağan bir sonucu olduğu öne sürülmektedir. Transhümanizmin yeni insanının, humanist projelerin yeni insanı inşasının nicel açıdan çok ötesinde gereksinimleri olması nedeniyle hümanizm ile transhümanizm ile kopuştan ziyade bir süreklilik ilişkisi olduğu ve bu sürekliliğin kesintiye uğramasının belirli bir hümanizm anlayışına dayanan modern yaşamın politik zeminine yönelik tehlike altında olmasından kaynaklandığı gösterilecektir. Bu açıdan, transhümanizm ile belirli bir hümanizm biçimi olarak Marksizmin arasındaki yapısal ortaklığın ötesinde bu ikisi arasında daha yakından bir siyasal ortaklık zemini oluştuğu söylenebilir. Ne var ki, bu siyasal ortaklığı sakatlayan çok daha temel ayrım noktaları bulunmaktadır. Bu temel ayrım noktaları ise hümanist siyasetlerin hemen hepsine ortak olan 'insan doğasıyla savaş' biçiminde özetlenebilecek bilimdışı kabullerine dayanan ve kendi kendisini baltalama eğilimlerinde yoğunlaşmaktadır. Tam da bu nedenle, transhümanizm ile hümanizm arasında bir kopuş olanağı belirmektedir. Bu sayede, hümanizmin siyasal idealini gerçekleştirme projesi hümanizmin bir başkasına, transhümanizme düşmektedir