THE PATH FROM HEIDEGGER TO BUBER FROM THE RELATION BETWEEN HUMAN AND BEING TO THE ONE BETWEEN HUMAN AND HUMAN

İNSAN VE VARLIK İLİŞKİSİNDEN İNSAN VE İNSAN İLİŞKİSİNE HEİDEGGER'DEN BUBER'E GİDEN YOL

Abstract

The relationship between the modern human established with the Being is defective. The danger of this relationship is that calculative and planned thinking puts out the existing Being. That way, the bond with the Being transforms in to controlling, arranging, measuring and putting in an order. The Being is out of control. The reason for this is the 'technical thinking' which categorizes everything. Unless the Being is left alone, in other words unless we manage to participate in the Being without any interference, it does not seem possible to see some other possibilities of the relationship between the human and the Being. Buber illustrates one of these different possibilities. There is no deliberation and doubt in the relationship between I and Thou, and Thou is not a predicted statistical object. Therefore, the analytical understanding of the Being on plane of coordinates replaces itself with a naive relationship. This relationship excludes all kinds of 'ego' contradictions which might be threat for itself. It is only Thou which can save I from introverting and contraction. Thou eases my weight by taking out myself from my inside. While Heidegger relates the Being with concept, like archaic, death, anxiety, Buber uses the relationship human and human

Özet

Modern insanın Varlıkla kurduğu ilişki sakat ve çarpık bir ilişkidir. Bu ilişkinin tehlikesi hesaplayıcı ve planlayıcı düşünmenin, olagelen Varlığı zora sokmasıdır. Öyle ki Varlıkla kurulan bağ, böyle bir durumda kontrol, düzenleme, ölçme ve hizaya getirme şeklini alır. Varlık yoldan çıkmıştır. Bunun nedeni ise her şeyi kategorize eden 'teknik düşünme'dir. Varlık kendi haline bırakılmadıkça, yani Varlığa müdahale etmeden ona iştirak etmeyi başaramadıkça insanla Varlık arasındaki ilişkinin diğer olanaklarını da görmek pek mümkün gözükmemektedir. İşte bu farklı olanaklardan birini Buber göstermektedir. Ona göre Ben ve Sen ilişkisi içinde hiçbir maksat ve kuşku olmadığı gibi Sen, hesap edilen istatistikî bir nesne de değildir. Dolayısıyla koordinatlar düzlemine yatırılmış analitik varlık anlayışı burada yerini naif bir ilişkiye bırakır. Bu ilişki kendisi için tehdit oluşturabilecek her türlü 'ego' çarpışmasını dışarıda bırakır. Kendine kapanma ve sıkışma halinden Ben'i ancak Sen kurtarabilir. Sen, kendini, kendi içinden çıkararak ağırlığını hafifletir. Heidegger Varlığı tarihsellik, ölüm, havf gibi kavramlarla ilişkilendirirken Buber, insanın insanla muhabbetine dayanan ilişkisinden yola çıkar