HUMANISM IN TERMS OF HISTORICAL ACT AND MEANING

Abstract

Humanist narration / discourse involves the texts which can ensure the necessary collective and spiritual justification for placing the individual in the centre of the society and the world. In accordance with this discipline, The God-centered perception of the world ruling the Middle Age was replaced by the human-centered world. Humanism can be understood as the name of the discipline comprising a basis for construction of the independent bourgeois individual after the Middle Age in general. In the course of the process from the Ancient World to the Humanism centuries, we come across the different apprehensions of the world. These apprehensions differ from each other in terms of the problem they focus or the subject of it; and determine their period by means of it. From the viewpoint of Humanism, human being is an insufficient and immature creature. Again in front of us stand the perfect God and the mankind created by him as an insufficient creature, who was scrutinised throughout the Middle Age. The man needs to be educated to evolve from his insufficient situation to a complete being. In the basis of this education, there exists the aim of reaching the ideal man. The entities of Ancient Greek and Rome are supposed to be grounded on as an example of the ideal man. Accordingly, we can say Humanism is separated to two main streams in itself within either Christian or secular inclination. Among the construction periods of European history, Humanism constitutes the first example inscribing itself as “the declaration of universality”, which can be identified as the beginning of subjective efforts and voluntary processes. It can be asserted that the objective and physical back ground of this voluntary process were determined by the “early period capitalism”. From the 16th century on, The West, which had enriched its objective financial power with appearance of the capital and commerce bourgeoisie, proliferation of overseas movements, bourgeois revolutions and industrialisation processes, started to strengthen its spiritual power as well with the Renaissance, Reform, and Enlightment Movement. The Globalisation Movement resulted from Europe’s spread to overseas in the mentioned century led to this civilisation’s justification of identifying itself with the title “universal” by gaining a second dimension thanks to the mobilization of the capital. It can be observed that in company with and by means of its idiosyncratic and autogenous conflicts, the globalisation process having started those times has reached to the current level without any interruption

Özet

Hümanist anlatı / söylem, bireyin, evrenin ve toplumun merkezine alınması için gerekli kolektif-tinsel meşruiyeti sağlayabilecek metinleri içermektedir. Bu öğreti uyarınca, Ortaçağlara egemen olan Tanrı merkezli dünya anlayışı, yerini insan merkezli bir dünyaya bırakmıştır. Hümanizm, genele olarak Ortaçağlardan sonra bağımsız kentsoylu (burjuva) bireyin inşası için zemin teşkil eden öğretinin adı olarak anlaşılabilir. Antik dünyadan başlayarak Hümanizm yüzyıllarına uzanan süreçte, farklı dünya tahayyülleriyle karşılaşıyoruz. Bu farklı tahayyüller, merkezlerine aldıkları problem ya da problemin öznesi bakımından birbirlerinden ayrılıyorlar ve kendi dönemlerini bu sayede belirliyorlar. Hümanizm açısında insan, yetersiz, henüz olmamış bir varlıktır. Ortaçağlar boyunca irdelenen, mükemmel Tanrı ve onun eksik yarattığı varlık olarak insan yine karşımızdadır. Onun bu yetersiz durumundan, tam bir varlığa dönüştürülmesi için eğitilmesi gerekir. Bu eğitimin temelinde ideal insana ulaşma amacı vardır. İdeal insana örnek olarak, Antik Yunan ve Romanın öznesi esas alınmalıdır. Bu doğrultuda Hümanizmin kendi içinde, seküler ve Hıristiyan eğilimli olmak üzere iki ana damarda seyrettiğini söyleyebiliriz. Avrupa tarihinin oluşum süreçleri içinde Hümanizm, kendisini "evrensellik ilanıyla" tescil eden, öznel çaba ve iradi süreçlerin başlangıcı şeklinde anlaşılabilecek ilk örneği teşkil ediyor. Bu iradi sürecin nesnel, maddi alt yapısını ise, "erken dönem kapitalizminin" belirlediğini öne sürebiliriz. 16. Yüzyıl itibariyle, sermayenin ve ticaret burjuvazisinin ortaya çıkışı, deniz aşırı hareketlerin yaygınlaşması, burjuva devrimleri ve endüstrileşme süreçleriyle nesnel maddi gücünü pekiştiren Batı, tinsel gücünü de Rönesans-reform ve Aydınlanma hareketleriyle belirgin kılmaya başlamıştır. Anılan yüzyılda Avrupa'nın, denizaşırı coğrafyalara yelken açmasıyla oluşan küreselleşme hareketi, sermayenin akışkanlığı sayesinde ikinci bir boyut edinerek, bu medeniyete, kendisini "evrensel" sıfatıyla tanımlama meşruiyeti sağlamıştır. O çağlarda başlayan küreselleşme sürecinin kendine özgü ve kendinden kaynaklanan çatışmalar eşliğinde ve sayesinde, kesintisiz biçimde günümüzdeki aşamaya ulaştığı gözlemlenebilir