PROTAGORAS AND DEMOCRATIC THEORY

Abstract

This paper will claim that in certain respects Protagoras and other sophists can be considered as precursors of democratic theory and it will try to undergird this claim with two main arguments. First is that Protagoras adopted a non-substantive approach for determining ethical and political principles; the second is that he adopted a coherence theory of truth rather than a correspondence theory. Within this context, another central argument to be presented to support this claim is that, in Ancient Greece the transition from mythos to logos witnessed the emergence of two rival conceptions of logos. One conception was Protagoras’ human-centered view, while the other was Plato’s cosmos-centered view. The former conception provided favorable conditions to democratic theory, but the latter one led to an anti-democratic attitude as depicted by Plato’s Republic. The difference between both the substantive and non-substantive interpretations of logos and the one between representational and coherence theory of truth are tried to be related to the contemporary democratic theory with reference to Jürgen Habermas, who is one of the most prominent philosophers of the 20th century. Apart from these, after highlighting the emphasis of sophists on the importance of ‘persuasion’, the paper will lastly present a discussion concerning the different uses of persuasion.

Özet

Bu makale, Protagoras ve diğer sofistlerin belirli yönlerden çağdaş demokratik teorinin öncüleri olarak görülebileceği iddiasını savunacak ve bu iddiayı iki temel argümanla desteklemeye çalışacaktır. Birincisi, Protagoras’ın etik ve siyasi ilkelerin belirlenmesine dair özcü olmayan bir yaklaşımı benimsemesi; ikincisi, hakikate yönelik tekabüliyet değil tutarlılık görüşüne yakın bir pozisyon almasıdır. Bu bağlamda ortaya konulacak bir diğer temel argüman, Antik Yunan’da mitos’dan logos’a geçiş sürecinde logos’a dair iki rakip yorumun ortaya çıktığıdır. Bir yorum Protagoras’a ait olan ve insan merkezli yorum iken, diğeri Platoncu evren merkezli yorumdur. Bu yorumlardan ilki demokratik teoriye uygun bir zemin hazırlamaktayken ikincisi, Platon’un Devlet’inde resmedildiği şekliyle demokrasiye karşı bir tutum almıştır. Hem logos’un özcü ve özcü olmayan yorumları, hem de hakitate dair tekabüliyet ve tutarlılık teorileri arasındaki farkın çağdaş demokrasi teorileriyle ilişkisi değerlendirilirken, XX. yüzyılın önemli düşünürlerinden Jürgen Habermas’a referans yapılacaktır. Bunun yanısıra, çağdaş demokrasi teorilerinde yeniden merkezi bir noktaya yerleşen ‘ikna’ kavramına sofistlerin yaptığı vurgunun altı çizildikten sonra, makalede son olarak iknanın farklı kullanımlarına dair bir tartışmaya yer verilecektir.