Nijerya'nın Abia ve Ebony eyaletlerinde evine taburcu edilen lepra hastalarının psikolojik rehabilitasyonlarının değerlendirilmesi

Assessing psychological rehabilitation of leprosy patients discharged home in Abia and Ebonyi States of Nigeria

Abstract

Aim: Study aimed to examine the extent to which discharged leprosy patients were psychologically rehabilitated in communities. This study intends to reduce rejection, distress and others, which discharged leprosy patients experience in communities due to recurrent psychological damage. Method: Study used all the 33 leprosy patients who were discharged home after being treated from the two leprosy settlements in Abia and Ebonyi States of Nigeria. The list of the discharged leprosy patients studied with their addresses was collected from these settlements. Result: There was no difference in the results recorded in both states. Sex, age and marriage affected psychological rehabilitation. Males with higher mean depression score 7.7±1.8 were less psychologically rehabilitated than females with lower mean depression scores 7.2±2.0 (t=22.9 p=0.00000). Among the patients studied, those aged 40-49 years, with the least mean depression score 6.2±3.1 were more psychologically rehabilitated than others (t=22.9, p=0.00000). Married patients had the least mean depression score 5.8±1.5 and were better psychologically rehabilitated than others. Loneliness, depression and isolation were noted as the main complaints of the patients especially those with leaking ulcers. Conclusion: To minimize loneliness, rejection, depression and others, increased care and support for discharged patients should be encouraged.

Özet

Amaç: Toplumda taburcu edieln lepralı hastaların hangi oranda psikolojik olarak rehabilite edildiğinin değerlendirilmesi amaçlandı. Lepra hastalarının taburcu olduktan sonra yaşadığı rekürren psikolojik hasar nedeniyle gelişlen red ve stresin azaltılması. Metod: Çalışmaya Nijerya'nın iki lepra yerleşkesinin bulunduğu Abia ve Ebony eyaletlerinde hastanede tedavi edildikten sonra evlerine taburcu edilen 33 hasta dahil edildi. Bu yerleşkelerden tanburcu edilen hasta listelerinden hastaların adresleri kaydedildi. Bulgular: Her iki cinste sonuçlar açısından bir farklılık yoktu.cinsiyet yaş ve evlilik durumu psikolojik rehabilityasyonu etkiliyordu. yüksek ortalama depresyon skoru olan erkekler (7.7±1.8) daha düşük ortalama depresyon skoru olan kadınlar (7.2±2.0) ile mukayese edildiğinde psikolojik olarak daha az rehabilite oldukları görüldü (t=22.9 p=0.00000). Çalışılan hastalar arasında, 40-49 yaşilarında, en az ortalama depresyon skoru 6.2±3.1 olan hastalar diğerlerine göre daha iyi psikolojik rehabilitasyon almışlardı (t=22.9, p=0.00000). Evli hastalar en düşük ortalama depresyon skoruna sahipti (5.8±1.5) ve diğerlerine göre gaha iyi şekilde psikolojik olarak rehabilite idi. Yalnızlık, depresyon ve izolasyon özellikle sızıntılı ülsere yarası olan hastalarda başta gelen şikayetleri oluşturmaktaydı. Sonuç: Yalnızlık, red depresyon ve diğer semptomları minimalize etmek için taburcu olan hastaların daha iyi bakım ve desteklenmelerinin sağlanması cesaretlendirilmelidir.