Canlı donörden renal transplantasyonlarda Lcm-Igm pozitifliğinin greft sağ kalımına etkisi

Effect of positive Lcm-Igm on graft survival in living donor renal transplantation

Gültekin SÜLEYMANLAR, Alihan GÜRKAN, Ayhan DİNÇKAN, Bülent DİNÇ, Nedim AKGÜL, Nurettin AY

Abstract

Objective. Renal transplantation is an outstanding therapy for end-stage renal failure and has been shown to increase life expectancy and quality of life, while reducing medical expenditure. The presence of IgM antibodies in recipient serum is not a contraindication for renal transplantation. However, the presence of this antibody may have significant clinical implications. IgM autoantibodies have been blamed for a group of accelerated or hyperacute cases of graft rejection. In this study, graft and patient survival outcomes after renal transplantation in LCM IgM-positive recipients have been assessed. Materials and Methods. Data from 32 LCM IgM-positive kidney recipients who underwent renal transplantation at the Akdeniz University Transplantation Center between January 2006 and August 2008 were assessed.Results. The mean age was 34 ± 13.5 (9-66). Twenty patients were male, and twelve were female. The mean length of therapy with dialysis was 22.94 ± 30.06 months (0-120). The duration of cold ischemia was 28.63 ± 5.85 minutes (21- 42)Conclusion. Throughout the follow up period, the mean creatinine level was 1.3 mg/dL (0.69-4.5). Graft loss occurred in only one patient and was due to hemophagocytic syndrome and acute rejection. During follow up, creatinine elevation was seen in 12 patients (4%) in the early postoperative period. These patients were thought to have transplant rejection, and therapy for rejection was given. The therapy was successful. Graft survival was calculated to be 96 ± 3.5%, and none of the patients were lost.

Özet

Amaç. Böbrek transplantasyonu, beklenen yaşam süresi, ekonomik ve yaşam kalitesi bakımından, son dönem böbrek hastalığının seçkin bir tedavisidir. IgM antikorlarının alıcı serumunda bulunması, renal transplantasyon için kontrendike değildir. Ancak bu antikorlar tamamen masum değildir. Bazı hızlanmış veya hiperakut rejeksiyon olgularında, IgM otoantikorları sorumlu tutulmuştur. Bu çalışmada; LCM IgM pozitif olan alıcılarda yapılan canlı vericili böbrek naklindeki greft ve hasta sağ kalımı sonuçlarımız incelenmiştir. Gereç ve Yöntem. Ocak 2006-ağustos 2008 tarihleri arasında Akdeniz Üniversitesi Organ Nakli Merkezinde, LCM IgM pozitif canlı donörden böbrek nakli uygulanan 32 hastanın verileri geriye dönük olarak değerlendirildi.Bulgular. Hastaların ortalama yaşı 34±13.5 (9-66)'ti. Olguların 20'si erkek, 12'si kadın olup, ortalama diyaliz ile tedavi süreleri 22.94±30.06 (0-120) aydı. Nakil olan hastalarda soğuk iskemi süresi ise 28.63±5.85 (21-42) dakikaydı.Sonuç. Takip süresince ortalama kreatin düzeyi 1.3 mg/dl idi (0.69-4.5). Sadece bir hastada, hemofagositik sendrom ve akut rejeksiyon nedeni ile greft kaybı gözlendi. Takip süresince olguların 4'ünde (%12) postoperatif erken dönemde kreatin yükselmesi tespit edildi. Olguların rejeksiyon atağı geçirdiği düşünülerek rejeksiyon tedavisi uygulandı ve tedaviye yanıt alındı. Herhangi bir hasta kaybı olmaksızın greft sağ kalımı %96±3.5 oranında sağlandı.