Peer Relations and Friendship in Childhood

Abstract

Background: Peer relations help children to gain knowledge and skills for interpersonal relationships to solve problems and to cope with difficulties by supporting children in a cooperative and sharing environment. Peer relations improve in different stages along with physical, cognitive, moral, social, and emotional developmental areas of children. However, it should be stated that every child has an unique development in peer relations. In order to understand the relationships of children with their peers, features of social behaviors, differences, family problems and social status should be taken into account. Besides educators both parents and other adults who have significant roles in children’s lives have important duties to help children in coping with diffuculties and finding alternative solutions to the problems that children have encountered in their daily lives.Purpose: To review developmental stages of peer relations are effective on social development of children, to imply the importance of these kinds of relationships, and to discuss how to guide children by describing the factors that lead to problems to improve these kinds of relationships. Sources of Evidence: It has been emphasized that specifically in early childhood period, the relationships formed with parents plays an important role as a model for children in healthy interpersonal interactions. Additionally, via the interactions with other significant adults and peers, children should have some specific thought and behavior styles which improve their social skills. Based on this issue, a child who cannot solve interpersonal problems efficiently, the possibility of responsiveness in social environment would be expected to decrease. Main argument: It is suggested that social skills training would be helpfull to solve the problems of children. According to the main idea under these kinds of training programs, individuals who could not be able to form positive relationships with others could not understand how to organize their behaviors for an appropriate interaction. Therefore, in these kinds of training programs individuals could be able to realize alternative choices and learn different behavior styles to solve their interpersonal problems. Additionally, it is emphasized that appropriate opportunities should be provided for children to share different social experiences with their peers. Conclusions: Specifically, different types of educational settings create various oppotunities for children to improve their social relationships. Educators also have some other responsibilities to contribute social development of children as well as parents and other significant adults. It is important for adults being a model for children in order to help them to organize their relationships with peers. It is suggested that adults should be protective, kind, clear, consistent and logical in their relationships with their children.

Özet

Problem Durumu: Akran ilişkileri, çocukların paylaşım ve işbirliği içinde bir arada olmalarını desteklemekle birlikte, kişiler arası ilişkiler için gerekli bilgi ve becerileri kazanmalarında, problem çözmelerinde ve sorunlarla başa çıkmalarında önemli rol oynamaktadır. Akran ilişkileri, çocukları, fiziksel, bilişsel, ahlaki, sosyal ve duygusal alanlardaki gelişimlerine paralel olarak, çeşitli aşamalardan geçerek geliştirmektedir. Çocukların akranlarıyla ilişkilerinde yaşadıklarını anlamak için, sosyal davranış ö- zelliklerini, farklılıklarını, aile problemlerini ve sosyal statülerini göz önünde bulun- durmak gerekmektedir. Çocukların alternatif çözümler geliştirerek problemlerle baş etmelerinde, daha nitelikli ilişkiler kurmalarında eğitimcilerin yanı sıra, anne– babalara ve diğer yetişkinlere de önemli görevler düşmektedir. Amaç: Çocukların sosyal gelişiminde önemli rol oynayan akran ilişkilerinin gelişim aşamalarını gözden geçirmek, bu ilişkilerin önemini vurgulamak ve bu ilişkilerin daha iyi düzeyde geliştirilebilmesi için problemlere yol açan faktörleri tanımlayarak nasıl rehberlik edilebileceğini tartışmaktır. Veri Kaynakları: Çocukların sosyal ortamlarda sergiledikleri sağlıklı kişiler arası etki- leşimlerde, öncelikle erken çocukluk döneminde ebeveynleriyle kurdukları ilişkile- rin model teşkil ettiği vurgulanmaktadır. Buna paralel olarak çocukların yaşamla- rında önemli rol oynayan yetişkinlerle ve akranlarıyla kurdukları ilişkiler aracılığıy- la, sosyal becerilerini geliştiren bazı düşünce ve davranış biçimlerine sahip olmaları gerektiği üzerinde durulmaktadır. Kişiler arası problemlerin çözümünde yetersizlik- ler yaşayan bir çocuğun içinde bulunduğu sosyal ortama uygun yanıt verme olasılı- ğının düşük olacağı belirtilmektedir. Ana Tartışma: Bu bağlamda sosyal beceri eğitiminin çocukların problemlerini çöz- mede yardımcı bir araç olarak kullanılabileceği üzerinde durulmaktadır. Başkalarıy- la olumlu ilişkiler kurmakta zorlanan bireylerin, etkili bir iletişim için davranışlarını nasıl düzenlemeleri gerektiği konusunda sıkıntı yaşadıkları ve bu nedenle de bu tip eğitimlerden yararlanabilecekleri vurgulanmaktadır. Dolayısıyla bu eğitim program- larının, bireylerin değişik alternatiflerin farkına vararak kişilerarası ilişkilerde yaşa- nan problemlerini çözmede farklı davranış biçimleri geliştirmelerine yardımcı oldu- ğu belirtilmektedir. Buna ek olarak, çocukların akranlarıyla farklı sosyal deneyimleri paylaşmaları için de uygun fırsatların sunulması gerekliliği üzerinde durulmaktadır. Sonuç: Sosyal beceri eğitimlerinin ve kişilerarası ilişkilerin geliştirilmesini sağlayan eğitim programlarının yanı sıra, farklı özelliklere sahip eğitim ortamları ile çocukla- rın sosyal ilişkilerinin geliştirilebileceği vurgulanmaktadır. Çocuğun yaşamında ö- nemli bir yere sahip ebeveynler ve diğer yetişkinler gibi, eğitimciler de çocuğun sos- yal gelişimine önemli katkılar sağlamaktadır. Bu bağlamda yetişkinlerin, koruyucu, saygılı, açık, tutarlı ve mantıklı birer model olarak çocukların akranlarıyla olan ilişki- lerinin düzenlenmesinde önemli rol oynadıkları düşünülmektedir.