APPROACH OF CONVENIENCE IN PRAYERS AND QURAN’S POWER TO RENDER PRAYERS PRACTICABLE

İBADETLERDE KOLAYLIK ANLAYIŞI VE KUR’ÂN’IN İBADETLERİ YAPILABİLİR KILMASI

Abstract

Religions are perceived to be convenient so long as they take social life and the physical strength of a human into consideration and are practiced properly by their followers. What is meant by rendering a religion convenient and practicable is conservation of its natural form, the very first form in which it descended. Rendering a religion inconvenient, on the other hand, is making it wear down the physical and psychological strength of a person and hinder the flow of daily life. One of the most significant reasons behind rendering a religion inconvenient is imposing cautionary concepts by putting them before the obligations and fundamentals of prayers without alternatives under the ruse of piousness. Another term for this is extremism. In reality, Allah Almighty has not imposed extremism in any of the prayers he requires as mandatory and has not made any attempts to push the limits of human strength. Instead, he has offered solutions for accidental situations arising from illness, public incidents, environment, etc. As a result, performing prayers has become convenient and not a burden. The same is applicable to sunnah, which constitutes an addendum to the Quran. Therefore, the approach adopted in the Quran and sunnah should be the fundamental method we apply in our prayers and our duty of following Allah’s instructions and avoiding misdeeds. This is the only way by which it can be seen and accepted that Islam is a convenient and practicable religion

Özet

Dinler sosyal hayatın ve beşerin fiziki gücünü hesaba kattığı, müntesiplerince olması gerektiği gibi yaşandığı müddetçe kolay olarak algınırlar. Kolaylaştırmadan ve yaşanılabilir kılmadan kasıt; semâvî bir dinin tabiliğini yani ilk indiği halinin mantığının muhafazasıdır. Zorlaştırma ise; bedenin fiziksel ve psikolojik gücünün yıpratılması, gündelik hayatın akışının güçleştirilmesidir. Zorlaştırmanın en önemli nedenlerinden biri; ihtiyat mefhumunun ibadetlerin şart ve rükünlerinin önüne geçirilmesi suretiyle alternatif sunmaksızın icra edilmesi ve buna takva isimli bir kisve giydirilmesidir. Bunun bir diğer adı da aşırıcılıktır. Oysa Yüce Allah Kur'ân'da farz kıldığı hiçbir ibadette aşırılığı tercih etmemiş, beşerin gücünün son sınırlarını zorlama gibi bir teşebbüste bulunmamıştır. Bunun yerine hastalık, toplumsal olaylar, çevre vb. hususların ortaya çıkardığı arızî durumlar üzerinden örneklerle çıkış kapısı sunmuştur. Neticede ibadetlerin yaşanmasını kolaylaşmış, bir külfet olmaktan çıkmıştır. Aynı usulü Kur'ân'ın şerhi mahiyetinde olan sünnette de görmek mümkündür. Bu sebeple Kur'ân ve sünnetin bu anlayışı ibadet hayatımız ile emri bi'l-marûf ve nehyi 'ani'l-münker vazifemizde de temel metot olmalıdır. Ancak bu şekilde İslam'ın kolay ve yaşanabilir bir din olduğu anlaşılacak ve kabul görecektir