ISMAH BELIEF AT SHIA AND CONTRARIAN NARRATIONS TO INNOCENCE OF ANGELS AND PROPHETS IN SHIA TAFSEER

ŞÎA’DA İSMET İNANCI VE ŞİÎ TEFSİRLERDE MELEKLER VE PEYGAMBERLERİN MÂSUMİYETİNE AYKIRI RİVAYETLER

Abstract

The subject of ismah (infallibility) has been discussed since the first period and many ideas have been put forward on this subject. It is possible to say that the most strict attitude among the those views is adopted by the Shia. As a matter of fact, in Shia, prophets were accepted as innocent/infallible in all their conscious or unconscious actions, both before and after prophethood. Likewise, angels are also considered innocent/ infallible in all their actions. However, it is difficult to say that this attitude is fully reflected in Shiite commentaries. It is also not possible to say that there is a uniformity in the attitudes of Shiite commentators about the prophets and angels who are considered innocent/ infallible. Because in some tafseer narrations contrary to the ismah/infallibility were conveyed, these narrations were severely criticized by some other scholars. It has been determined that some Shiite authors do not hesitate to cite some narrations that harm the ismah of the prophets and angels, although they attach great importance to the ismah of the Prophet Mohammed and the imams. For this reason, in this study, the belief of ismah/infallibility in Shia and the narrations that are contrary to this belief in Shiite tafseer have been determined. Afterwards, it was tried to be revealed with the views of Shiite scholars that the verses that were the subject of the ism were interpreted by some scholars in a way contrary to the Shiite belief.

Özet

İsmet konusu ilk dönemden itibaren tartışılmış ve bu konuda birçok fikir öne sürülmüştür. Görüşler arasında en katı tutumun Şîa tarafından benimsendiğini söylemek mümkündür. Nitekim Şîa’da peygamberler hem peygamberlik öncesi hem de sonrasında, bilinçli veya bilinçsiz tüm fiillerinde mâsum kabul edilmişlerdir. Aynı şekilde melekler de tüm fiillerinde mâsum addedilmişlerdir. Ancak bu tutumun tamamıyla Şiî tefsirlere yansıdığını söylemek zordur. Şiî müfessirlerin mâsum addedilen peygamberler ve melekler hakkındaki tutumlarında yeknesaklığın olduğunu söylemek de imkân dailinde değildir. Zira ismete aykırı bazı rivayetler kimi tefsirlerde reddedilmeden aktarılırken, aynı rivayetlerin bazı alimlerce şiddetle eleştirlebildiğine de rastlanmıştır. Bir kısım Şiî müellifin, Hz. Peygamber’in ve imamların ismetine büyük önem vermelerine karşın peygamberlerin ve meleklerin ismetine halel getiren birtakım rivayetleri aktarmaktan çekinmedikleri saptanmıştır. Bu nedenle çalışmada Şîa’daki ismet inancı ve Şiî tefsirlerde bu inanca aykırı olan rivayetler aktarılmış, akabinde ismete konu olan ayetlerin Şiî inanca aykırı şekilde tefsir edildiği yine Şiî alimlerin görüşleriyle ortaya konulmaya çalışılmıştır.