Wıth the poetıc of Archıtectural tectonıcs: Carlo Scarpa

Abstract

Carlo Scarpa was possessed of an exceptional understanding of raw materials such as iron, marble, wood, copper and most especially, glass. Scarpa's projects constitute so many experiments. In them, architectural thinking combines with the acquisition of increasingly refined techniques and distills the secrets of form into design. It is this mixture that is responsible for the fragmentary nature of his achievements, which cannot be fully identified with any of his works He could create complicity with the artisans executing his projets, so that vagueness rather than hampering work, infused them with Scarpa's spirit.

Özet

Carlo Scarpa mimarlık sanatını, üretimin makinelestiği seri üretim, standardizasyon ve modüler yapımın ağırlık kazandığı bir dönemde, spontane çesitliliğin ve tarihsel çoğulluğun egemen olduğu bir ülkede, poetik yapı tektonikleriyle çözümlemistir. Bu bağlamda Scarpa, yirminci yüzyılın en son artizanı olarak nitelendirilir. Kullandığı malzeme ve detaylar ise bu poetizmi güçlendiren, zenginlestiren unsurlardır. Scarpa malzemeyi salt formel nitelikleriyle değil; duyumsal, algısal yönleriyle de kullanmıs ve bu duyumsallığı detaylarda somutlastırarak her detayı kesif niteliği kazanmıstır. Scarpa mimarlığının irdelenmesi, teknoloji ile birlikte gelisen üretim teknikleri sonucu kaybolan yapı sanatı ve mimarinin poetik tektoniklerinin, ülkemizdeki yoksunluğunun düsünülmesi gerektiğini, vurgulama amacını tasımaktadır.