Journals / Ermeni Araştırmaları Dergisi / 2018 / Cilt: 0 - Sayı: 59
REVISITING THE FIRE OF İZMİR
- Journal
- Ermeni Araştırmaları Dergisi
- Pages
- 111–142
- DOI
- —
Abstract
The fire that ravaged the city of İzmir in September 1922 is the subject of vivid debates and controversies that began when the embers were still hot. Based on a research in French, American and British archives, as well as on Turkish and Italian published sources, this paper assesses the various theses and defends a global explanation for the fire, arguing for the necessity to extend the scope of the research chronologically and geographically. The fire is a culmination of the Greek army’s scorched earth policy emerging as early as 1921 and widely practiced in summer 1922, but, unlike the other destructions, the job was left to the Armenian revolutionary nationalists of the city. Indeed, what was possible in the Hinterland was not for the biggest port of Anatolia, where French, British, American and Italian military ships concentrated. Regardless, the Armenian committee of İzmir— largely made of men who had served in Cilicia in 1919-1920 who, at least for some of them, had a practice of arsons—furnished to the Greek command the necessary manpower.
Özet
Eylül 1922’de İzmir’i harap eden yangın közleri halen sıcakkenbaşlayan keskin tartışmaların ve münakaşaların konusudur. Fransız,Amerikan ile İngiliz arşivleri ve Türk ile İtalyan yayınlanmış kaynaklarvasıtasıyla yapılmış bir araştırmayı temel alan bu yazı farklı tezlerideğerlendirmekte ve yangın için evrensel bir açıklamayı savunmaktadır vearaştırma kapsamını kronolojik ve coğrafi açıdan genişletme ihtiyacınısavunmaktadır. Yangın Yunan ordusunun 1921De ortaya çıkan ve 1922yazında geniş ölçüde uygulanan arazi yakma politikasının sonucudur.Ancak, diğer yıkımların aksine, iş şehrin Ermeni ihtilalci milliyetçilerinebırakılmıştı. İç bölgede mümkün olan Fransız, İngiliz, Amerikan ve İtalyanaskeri gemilerin yoğun olarak bulunduğu Anadolu’daki en büyük limandamümkün değildi. Buna rağmen İzmir’deki Ermeni komitesi – çoğunluğu1919-1920 arasında Kilikya’da görev yapmış olan ve ez az bir kısmıkundakçılık tecrübesine sahip – Yunan komutasının ihtiyaç duyduğu insangücünü tedarik etmiştir.