Semiology, Video-Electroencephalography Monitoring, Neuroimaging, and Neuropsychological Functions in Lateralization/Localization in Extratemporal Lobe Epilepsies

Ekstratemporal Lob Epilepsilerinde Lateralizasyon/ Lokalizasyonda Semiyoloji, Video-Elektroensefalografi Monitorizasyonu, Nörogörüntüleme ve Nöropsikolojik Fonksiyonlar

Aygül GÜNEŞ, Nevin TÜRKEŞ, Feyzi TAMGAÇ, Bahattin HAKYEMEZ, Aylin Bican DEMİR, İbrahim BORA

Abstract

Objectives: The present study aimed to determine the semiological signs having high lateralizing/localizing value of epileptogenic area (EA) using video-electroencephalography monitoring (VEM), neuroimaging, and neuropsychological tests in patients with extratemporal lobe epilepsy (ETLE) and to investigate the correlation between these methods. Methods: We enrolled patients who were admitted to the VEM unit between October 2006 and June 2012 due to ETLE. In total, 198 seizures of 34 patients, who were monitored for 24–120 h, were evaluated in detail by two observers. In accordance with the epilepsy protocol, all patients underwent cranial magnetic resonance imaging for anatomic localization and F-18-fluorodeoxyglucose positron emission tomography for functional localization due to drug-resistant epilepsy. Neuropsychological tests were performed by an experienced psychologist for frontal and parietal lobe localizations. Results: The lateralization of EA using semiological signs could be performed in 67.6% of the patients. The signs having the highest lateralizing value were version, unilateral tonic activity, and unilateral clonic activity and those having the lowest lateralizing value were unilateral dystonia, unilateral smiling, unilateral automatism, and sensorial aura. Correlation analysis between anatomical functional foci determined by semiological signs and the results of ictal/interictal electroencephalography (EEG), neuroimaging, and neuropsychological tests could not be performed due to inadequate patient number. Nevertheless, only three patients (8.82%) having the same EA were detected by both semiological signs and other methods. Conclusion: Our results suggest that the identification of epileptogenic focus in ETLEs is difficult despite multidisciplinary methods. We concluded that the most supportive diagnostic methods in identifying EA were interictal/ictal EEG, neuroimaging, and neuropsychological evaluation.

Özet

Amaç: Ekstratemporal lob epilepsi (ETLE) hastalarında epileptojenik alanı (EA) ortaya koymak amacıyla yüksek düzeyde lateralize/lokalize edici değere sahip semiyolojik bulguları belirlemek için Video-Elektroensefalografi Monitorizasyon (VEM), nörogörüntüleme, nöropsikolojik testler uygulanarak aralarındaki korelasyonu araştırmak hedeflenmiştir. Gereç ve Yöntem: ETLE nedeniyle 2006–2012 yılları arasında VEM ünitesine yatırılan hastalar çalışmaya dahil edildi. 24–120 saat süre ile monitorize edilen 34 hastanın toplam 198 nöbeti iki gözlemci tarafından değerlendirildi. Hastalara epilepsi protokolüne göre anatomik lokalizasyon için kranial MRG, dirençli epilepsileri nedeni ile fonksiyonel lokalizasyon için PET-FDG çekimi yapıldı. Uzman psikolog tarafından frontal ve pariyetal lob lokalizasyonu için nöropsikolojik testler uygulandı. Bulgular: Semiyolojik bulgular ile EA lateralizasyonu hastaların %67.6’sında yapılabildi. Lateralize edici değeri en yüksek olan bulgular; versiyon, tek taraflı tonik ak-tivite ve klonik aktivite; en düşük olan bulgular ise tek taraflı distoni, gülümseme ve otomatizma ve duyusal auralar olarak saptandı. Semiy-olojik bulgular ve anatomik-fonksiyonel odak ile iktal/interiktal EEG, nörogörüntüleme ve nöropsikolojik test sonuçları arasında hasta sayısı yetersiz olduğundan korelasyon analizi yapılamadı. Semiyolojik nöbet sınıflamasına göre saptanan EA ile diğer yöntemlerin saptadığı EA’nın birebir aynı olan sadece 3 hasta vardı. Sonuç: Ekstratemporal lob epilepside epileptojenik odağı ortaya koymanın multidispliner yöntemlere rağmen zor olduğu görüşünü destekler nitelikteydi. EA ortaya koymada en çok destekleyici olabilen tanı yöntemlerinin sırasıyla interiktal/iktal EEG, nörogörüntüleme ve nöropsikolojik değerlendirme olduğu kanısına varıldı.