An Assessment on Epilepsy in Children and Their Parents Adaptation to Epilepsy Medications and Their Knowledge Level

Epilepsili Çocukların ve Ebeveynlerinin Epilepsi Tedavisine Uyum Düzeyinin Belirlenmesi

Abstract

Objectives: Epilepsy is one of the most common chronic neurological diseases seen in childhood. Compliance with treatment is the key factor of success in treatments. Non-compliance with epilepsy treatment is frequently encountered, and it is a significant problem that may necessitate the re-hospitalization of patients. It is very important for children with epilepsy in Turkey to grow into an adult with an improvement in their compliance with treatment. This study aims to determine parents’ opinions on the compliance with the treatment of their children with epilepsy and their knowledge level of epilepsy. This study used a prospective design with a cross-sectional analysis. Methods: The present study was conducted at the Ankara Training and Research Hospital with the involvement of 125 children diagnosed with epilepsy who were undergoing follow-up care and their parents. For data collection, a study questionnaire, which included 19 questions, 11 of which were related to descriptive characteristics of the children with epilepsy and their plans, was used. In addition, the “Epilepsy Knowledge Test for Parents” was applied to assess the level of knowledge the parents of the children with epilepsy had on this disease. Results: Non-pharmacological treatment applications were found to differ according to the mother’s education level (p=0.001), as well as to the father’s education level (p=0.002). The mean score obtained by the parents on the epilepsy knowledge test was 12 (minimum-maximum: 6–17). Conclusion: Treatment compliance of the study group was high, and the parents’ education level was shown to affect the status of their non-pharmacological treatment application. It was further found that in cases where the parents’ education level was not high, great care was still shown to their children’s treatment plan. This finding can be attributed to the importance given to children in the Turkish family structure.

Özet

Amaç: Bu araştırma, ebeveynlerin epilepsili çocuklarının tedaviye uyumlarına ilişkin görüşlerini ve hastalığa ilişkin bilgi düzeylerini belirlemek amacıyla planlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmanın evrenini Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Çocuk Nöroloji Polikliniği’nde epilepsi tanısıyla takip edilen 125 epilepsili çocuk ve ebeveynleri oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından literatür taranarak hazırlanan; epilepsili çocukların ve ebeveynlerin tanıtıcı özelliklerini sorgulayan 11 soru; tedaviye uyumlarını değerlendiren 19 sorudan oluşan anket formu oluşturulmuştur. Epilepsili çocuğa sahip ailelerin epilepsiye yönelik bilgilerini değerlendirmek ‘Ebeveyne Yönelik Epilepsi Bilgi Ölçeği’ kullanılmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde sayı, yüzde ve ortalama, Mann-Whitney U Testi (Demografik bilgiler ve hastalığa ilişkin özellikler-ölçek puanları), Shapiro-Wilk testi ile Kruskal Wallis 20 Testi (ölçek puanları) analizi testi kullanılmıştır. Bulgular: Bu araştırma doğrultusunda, 125 eplilepsili çocuğun yaş ortalaması 11 (minimum-maksimum: 2–19), ebeveynlerin yaş ortalaması 37 yıl (minimum-maksimum: 22–56) dır. Hasta çocukların %56.8’si (n=71) erkektir. Çalışmamızda ebeveynlerin %24.2’sinin (n=30) tedavi için ilaç dışı yöntemlere başvurdukları belirlenmiştir. Annenin eğitim düzeyine göre ilaç dışı yöntemlere başvurma durumunun farklılık gösterdiği tespit edilmiştir (p=0.001). Babanın eğitim düzeyine göre ilaç dışı yöntemlere başvurma durumunun farklılık gösterdiği tespit edilmiştir (p=0.002). Nöbetler bitince ilaçları bırakmayan ebeveynlerin bilgi puanı bırakan ebeveynlere göre daha yüksek olsa da aradaki fark sınırda anlamsız çıkmıştır (p=0.055). Sonuç: Ebeveynlerin epilepsi bilgi ölçeği puan ortancası 12 (minimum-maksimum: 6-17) olarak bulunmuştur. Çalışma grubumuzun tedavi uyumları yüksek bulunmuştur.