Evaluation of the effect of acarbose addition to nutrition therapy in obese / overweight subjects with risk of type 2 diabetes

Obez / fazla kilolu vakalarda beslenme tedavisine akarboz eklenmesinin klinik ve metabolik etkinliğinin araştırılması

Abstract

Aim: Obesity is one of the most important factors in development of type 2 diabetes. These people also have reactive hypogiycaemia due to the postprandial hiperinsUlinemi. It is thought that; reducing the absorption glucose, acarbose inhibits the postprandial hyperglycemias and improves the early sense of hunger and reactive hypogiycaemia symptoms. We aimed to assess the effect of acarbose addition to nutrition therapy in cases with high risk of type 2 diabetes. Methods: Individuals aged over 25 years, BMI between 25 and 35 kg/m2 with high risk of diabetes were recruited to study. After evaluating the metabolic and hormonal parameters, for searching periferik insulin resistance and reactive hypogiycaemia, insulin response OGTT with 100 gr. glucose was utilized. 48 cases (age 36.9±8.0 years) with reactive hypogiycaemia or insulin resistance were randomised nutrition therapy (NT) and nutritioii+acarbose therapy (NT+AT). According to their height, weight and physical activity/personal nutrition program was given to the people who recruited to study. Results: Initial and last BMI of NT and NT+AT groups; 31.68±2.79, 31.19+.2.75 and 29,05±2.39, .29.67+3.06, initial and last waist circumference; 90.27±9.83, 90.33± 5.70 and 84±8.32, 84.16±6.34 cm., initial and last insulin; 11.79±7.49, 14.02±6.10 and 10.95±7.95. When we compare the groups according to these parameters, we couldn't find statistical significance. Conclusion: We found that adding acarbose to the nutrition therapy of hyperinsulinemic patients, had no significant additive effect. But, the number of cases and the shortness of the study may influence our results. We think that we need studies with increased number of casesand longer duration for this subject.

Özet

Amaç: Obezite, tip 2 diabetin gelişiminde en önemli çevresel faktörlerden biridir. Bu kişilerde aynı zamanda postprandiyal hiperinsülinemiye bağlı olarak reaktif hipoglisemi de görülmektedir Akarbozun barsaktan glukoz emilimini baskılayacağı, dolayısıyla erken açlık hissi ve reaktif hipoglisemi belirtilerini düzeltebileceği düşüncesiyle tip 2 diabet açısından risk taşıyan bireylerin beslenme programına akarboz eklenmesinin etkinliğini araştırmayı amaçladık. Yöntem: Obezite ünitesine başvuran 25 yaş üzerinde, diabet riski yüksek ve BKl 25-35 arasında olan kişiler çalışmaya alındı. Metabolik ve hormonal parametreler değerlendirildikten sonra, vakalarda periferik insulin direnci ve reaktif hipoglisemi araştırması için 100 gr. glukoz ile insulin yanıtlı uzamış OGTT yapıldı. Reaktif hipoglisemi veya insulin direnci saptanan ;48 vaka (ort.yaş 36.9+8.0 yıl ), randomize olarak beslenme tedavisi (BT) ve beslenme+Akarboz tedavisi (BT+AT) (3x100 mg.) olmak üzere 2 gruba ayrıldı. Çalışmaya katılan hastalara boy, ağırlık ve fiziksel aktivitelerine uygun enerji ihtiyacı saptanarak kişiye özel beslenme programı verildi. Bulgular: BT ve BT+AT'deki hastaların başlangıç ve bitiş BKl'leri sırasıyla; 31.68±2.8, 31.19±2.8 ve 29.05±2.4, 29.67±3.1 kg/m olarak saptandı. BT ve BT+AT'deki hastaların başlangıç ve bitiş bel ölçümleri sırasıyla; 90.27±9.8, 90.33±5.7 ve 84±8.3,84.16±6.3; cm. olarak belirlendi. BT ve BT+AT'deki hastaların başlangıç ve bitiş insulin düzeyleri; 11.79±7.5, 14.02±6.1 ve 9.27±6.8, 10.95±8.0'u olarak bulundu. Bu parametreler açısından her iki grubun bulgularını karşılaştırdığımızda, istatistiksel anlamlı bir farklılık gözlenmedi. Sonuç: Bu çalışmada hiperinsüİinemik hastaların beslenme tedavisine akarboz eklenmesinin ek bir fayda sağlamadığı görüldü. Ancak, çalışmamızdaki vaka sayısının az olması ve sürenin kısalığı sonuçları etkilemiş olabilir, bu konuda daha uzun süreli çalışmalara gereksinim olduğunu düşünüyoruz