New Neoclassical Synthesis: Towards a New Consensus in Macroeconomics

Abstract

Over the last three decades the theory and practice of macroeconomics began to evolve into what M.Goodfriend and R.King (1997) have called a “New Neoclassical Synthesis”.Therefore, there is now more of a consensus on what constitutes a “core of practical macroeconomics” than was the case thirty years ago.This consensus, is the result of the methodological convergence that has occurred between New Classical/Real Business Cycle theory and New Keynesian Economics.The New Neoclassical Synthesis inherits the spirit of the old, in that it combines Keynesian and Classical elements into a single framework by using dynamic general stochastic equilibrium model.Methodologically, the new synthesis can be explained by a common reference to the microeconomic foundations of macroeconomics.From this standpoint, it involves intertemporal optimization and rational expectations along the New Classical/Real Business Cycle theory and applies these ideas with imperfect competition and costly price adjustments along the Keynesian theory.Moreover, it embodies the insights of monetarists regarding the theory and practice of monetary policy.This study shows that by combining pragmatically crucial macroeconomic elements of different schools of thought into a unified framework, a methodological convergence between New Keynesian and New Classical/Real Business Cycle theory has occured and the gap between macroeconomics and microeconomics is narrowed.Nevertheless, the fact that new synthesis models include some Keynesian elements does not mean that they are a synthesis of different schools of thought and ideological differences does not exist.From this point of view, today there is a consensus on macroeconomic modelling characteristics and the theory and practice of monetary policy. Therefore, macroeconomics is still moving or evolving toward a New Neoclassical Synthesis.

Özet

Makro iktisat araştırmalarının günümüzde ulaştığı düzey, dün aralarında anlaşamayan iktisatçıların bugün daha fazla anlaştıklarını gösteren bir çerçeve sunmaktadır.Bu anlaşma; literatürde son otuz yılda elde edilen teorik-ampirik birikim ve uygulamada elde edilen deneyimler ışığında, Yeni Klasik İktisat /Reel Konjonktür teorisi çizgisiyle Yeni Keynesgil yaklaşım arasındaki metodolojik yakınlaşmaya bağlı olarak ortaya çıkan yeni bir uzlaşma zeminine karşılık gelmektedir. Konjonktür dalgalanmalarının açıklanması ve optimal politikaların oluşturulmasına yönelik söz konusu uzlaşma, Klasik ve Keynesgil unsurları aynı teorik yapı altında bir araya getirmesi sebebiyle “Yeni Neo-Klasik Sentez” olarak adlandırılmaktadır. Metodolojik olarak Yeni Neo-Klasik Sentez,dinamik genel denge teorisini kullanmak suretiyle mikro iktisat ve makro iktisat arasındaki ayırımı ortadan kaldırmaya çalışmaktadır.Bu anlamda; Yeni Klasik İktisat/Reel Konjonktür teorisi çizgisinde zamanlar arası optimizasyon ve rasyonel bekleyişleri, Yeni Keynesgil iktisat çizgisinde ise eksik rekabet ve maliyetli fiyat ayarlama unsurlarını bir araya getirmekte ve makro iktisadın yeni dinamik mikro temellerini ortaya koymaktadır. Bunun yanında Sentez, para politikasının önemi ve rolü konusunda Monetarist yaklaşıma ait unsurları bünyesinde toplamaktadır. Yeni Neo-Klasik Sentez’in ortaya koyduğu teorik çerçevenin, pragmatik bir biçimde farklı makro iktisat yaklaşımlarının katkılarını bir araya getirmek suretiyle iktisat politikalarının temelinde yatan metodolojik ve ideolojik içeriği azalttığı ve iktisatçılar arasında yeni bir uzlaşma zemini oluşturduğu gözlenmektedir.Bu bağlamda çalışma, söz konusu uzlaşmayı ifade eden Yeni Neo-Klasik Sentez’in ortaya çıkışı, temel özellikleri ve politika önerilerini ele almakta ve iktisatçılar arasında hangi düzeyde bir uzlaşmayı temsil ettiğini tartışmaktadır.