Humerus distal kırıklarında çift plak osteosentezi, çift gergi bandı tekniğinden daha iyi biyomekanik stabilizasyon sağlar

Double plate osteosynthesis provides better biomechanical stabilization than double tension band technique in distal humerus fractures

Yalçın KIRICI, Yunus DOĞRAMACI, Ali O. ATAHAN, Mahmut KÖMÜRCÜ, Mustafa KÜRKLÜ, Erdinç ESEN

Abstract

Objectives: In this study we evaluated the stability and effectiveness of the double tension band osteosynthesis technique compared to the double plate osteosynthesis technique used for fixation of distal humerus fractures. Materials and methods: The study was performed on two groups, and in each group eight cadaveric, elderly (mean age 70-80) human humeri was used. An osteotomy was performed in the supracondylar region using a manual saw. The first group (group 1) was fixed with double 3.5 mm reconstruction plates, while the second group (group 2) was fixed with the double tension band technique, using crossing Kirschner wires. The osteotomy was designed so that the distal fragment would allow only a single screw per plate. The constructs were evaluated using a material testing machine. A linear non-cyclic load was applied until the failure of the constructs. The force which produced a 3 mm gap (3 mm gap strength), as detected visually with the aid of operating loupes, and the maximum load prior to failure of the fixation (maximum force) were measured from all tests. Results: The mean value for the 3 mm gap strength was 1356.29±226.97 N for group 1 and 882.63±305.21 N for group 2. The mean value of the maximum load strength was 1487.13±298 N for group 1 and 1232±107.62 N for group 2. There were significant differences in 3 mm gap strengths of the two groups (p=0.005). There was also a significant difference in the maximum load between the two groups (p=0.016). Conclusion: Double plate osteosynthesis technique is superior to double tension band osteosynthesis for the fixation of distal humerus fractures.

Özet

Amaç: Bu çalışmada humerus distal kırıklarının fiksasyonunda uygulanan çift gergi bandı osteosentez tekniği ile çift plak osteosentez tekniği stabilite ve etkinlik açısından değerlendirildi. Gereç ve yöntemler: Çalışma, iki grup üzerine yapıldı ve her bir grupta sekiz adet, insan (ortalama yaş 70-80) kadavra humerus kemiği kullanıldı. El testeresi kullanılarak suprakondiler bölgeden osteotomi uygulandı. Birinci grup (grup 1) çift 3.5 mm’lik rekonstrüksyon plakları ile tespit edildi. İkinci grup (grup 2), çapraz Kirschner telleri kullanılarak çift gergi bandı tekniği ile tespit edildi. Osteotomi tasarımı, distal parçaya sadece bir adet vida konulmasına izin verdi. Örnekler, materyal test makinesi kullanılarak değerlendirildi. Yetmezlik noktasına kadar, doğrusal yük uygulandı. Üç milimetre aralık oluşturan (3 mm ayrışma gücü) güç ve yetmezlik öncesi maksimum yükleme gücü, büyütücü kullanılarak tüm testlerde ölçüldü. Bulgular: Üç milimetre ayrışma gücünün ortalama değeri, grup 1 için 1356.29±226.97 N ve grup 2 için 882.63±305.21 N bulundu. Maksimum yükleme gücünün ortalama değeri grup 1 için 1487.13±298 N ve grup 2 için 1232±107.62 N bulundu. İki grup arasında, 3 mm ayrışma gücünde anlamlı fark (p=0.005) vardı. İki grup arasında, maksimum güçte de anlamlı fark (p=0.016) vardı. Sonuç: Humerus distal kırık fiksasyonunda çift plak osteosentez tekniği, çift gergi bandı osteosentez tekniğinden daha üstündür.