Pentoksifilinin kırık iyileşmesi üzerine etkisi: Deneysel çalışma

Kerem AYDIN, Vedat ŞAHİN, Bilal DEMİR, Timur YILDIRIM, Sarper GÜRSU, Ahmet Şükrü MERCAN

Abstract

Objectives: This study aims to investigate the effect of pentoxifylline on fracture healing in an experimental animal model. Materials and methods: Sixty-one male, Wistar-Albino rats were divided randomly into two groups as the pentoxifylline and control groups. Standard, closed femoral shaft fractures were established in all rats using a three-point bending device under general anesthesia. The rats were administered either pentoxifylline or isotonic NaCl injections everyday, beginning after production of fracture until they were sacrificed. Ten rats (11 rats in the pentoxifylline group on the 14th day) in each group were sacrificed on the 7th, 14th and the 21st days and clinical, radiological, and histological examinations were performed to evaluate bony union. Results: Radiological evaluation of callus did not reveal any significant difference between the control and the pentoxifylline groups in the first, second and the third weeks. However histological callus formation was significantly superior in pentoxifylline group compared to the control group at the end of the first week and callus formation was better in the control group in the third week. Conclusion: Pentoxifylline can be used to accelerate fracture union in early phases. Because of its hematological effects pentoxifylline accelerates the hematoma stage of fracture healing. But it inhibits fracture union in the later stages, presumably due to its anti-inflammatory effect. This should be taken into consideration during the clinical use of this drug.

Özet

Amaç: Bu çalışmada, bir deneysel hayvan modelinde pentoksifilinin kırık iyileşmesi üzerine etkisi araştırıldı. Gereç ve yöntemler: Altmış bir erkek Wistar-Albino sıçan pentoksifilin ve kontrol olarak iki gruba ayrıldı. Genel anestezi altında, üç nokta baskı uygulama cihazı kullanılarak tüm sıçanlarda standart, kapalı femur cisim kırıkları oluşturuldu. Sıçanlara kırık oluşturulduktan sonra başlanarak sıçanlar sakrifiye edilene kadar her gün, pentoksifilin ya da izononik NaCl enjeksiyonları yapıldı. Her grupta 10 sıçan (pentoksifilin grubunda 14. günde 11 sıçan) 7., 14. ve 21. günlerde sakrifiye edildi ve kemik kaynamasının değerlendirilmesi için klinik, radyolojik ve histolojik incelemeler yapıldı. Bulgular: Kallusun radyolojik incelemesinde kontrol ve pentoksifilin grupları arasında birinci, ikinci ve üçüncü haftalarda anlamlı fark bulunmadı. Buna karşın histolojik olarak ilk haftada kallus oluşumunun pentoksifilin grubunda kontrol grubuna kıyasla anlamlı ölçüde olarak daha iyi olduğu, üçüncü haftada ise kontrol grubunda kallus oluşumunun daha iyi olduğu görüldü. Sonuç: Pentoksifilin erken aşamalarda kırık kaynamasının hızlandırılması amacıyla kullanılabilir. Hematolojik etkisi nedeniyle, kırık iyileşmesinin hematom fazını hızlandırmaktadır. Daha ileri safhalarda ise muhtemelen anti-enflamatuvar özelliklerinden dolayı kaynamayı yavaşlatmaktadır. İlacın klinik kullanımında bu durumun göz önünde bulundurulması gerekmektedir.