Omuz sıkışma sendromu tedavisinde subakromiyal tenoksikam ve steroid enjeksiyonlarının karşılaştırılması

Comparison of subacromial tenoxicam and steroid injections in the treatment of impingement syndrome

Abstract

Objectives: This study aims to assess and compare the efficacy ofsubacromial tenoxicam and steroid injections in treating patients withshoulder impingement syndrome.Patients and methods: Forty patients having shoulder impingementsyndrome with findings of rotator cuff tendinitis or subacromialbursitis on magnetic resonance imaging were included in the studyPatients were randomized into two subacromial injection groups:patients in the first group (10 males, 10 females; mean age 45.3 years;range 32 to 67 years) were administered 20 mg tenoxicam three timesby weekly intervals, and patients in the second group (8 males, 12females; mean age 46.5 years; range 29 to 73 years) were administered40 mg methylprednisolone acetate just for once. Visual analog scale(VAS), active range of motion (ROM) of the shoulder joint, andDisabilities of Arm, Shoulder and Hand (DASH) questionnaire scoreswere evaluated at baseline, six weeks after treatment, and first year.Results: Visual analog scale, DASH, and active ROM scores in bothgroups were statistically significantly improved. No statisticallysignificant difference was detected between subacromial tenoxicamand steroid injections in terms of post-treatment VAS, DASH, andactive ROM scores. Mean pre- and post-treatment VAS scoresin tenoxicam group were 7.8 (range, 3-9) and 2.6 (range, 2-4)respectively. Mean pre- and post-treatment VAS scores in steroidgroup were 6.2 (range, 3-10) and 3.6 (range, 0-7), respectively. Meanpre- and post-treatment DASH scores in tenoxicam group were59.4 (range, 45-80) and 14.7 (range, 8.3-25.8), respectively. Meanpre- and post-treatment DASH scores in steroid group were 56.7(range, 33.3-85.8) and 18.1 (range, 0-69.2), respectively. Althoughthe improvement in active ROM was higher in the steroid groupdifference between two groups was not statistically significant.Conclusion: Both subacromial tenoxicam and steroid injectionsmay be successfully used in the treatment of patients withimpingement syndrome. Subacromial tenoxicam injection may bepreferred as a first-line intervention in these patients thanks to itssafe profile.

Özet

Amaç: Bu çalışmada omuz sıkışma sendromlu hastaların tedavisindesubakromiyal tenoksikam ve steroid enjeksiyonlarının etkinliğideğerlendirildi ve karşılaştırıldı.Hastalar ve yöntemler: Çalışmaya manyetik rezonansgörüntülemesinde rotator kılıf tendinozis veya subakromiyal bursitbulguları olan omuz sıkışma sendromlu 40 hasta dahil edildi.Hastalar randomize olarak iki subakromiyal enjeksiyon grubunaayrıldı: birinci gruptaki hastalara (10 erkek, 10 kadın; ort. yaş 45.3yıl; dağılım 32-67 yıl) üç kez olmak üzere birer hafta ara ile 20 mgtenoksikam, ikinci gruptaki hastalara (8 erkek, 12 kadın; ort. yaş46.5 yıl; dağılım 29-73 yıl) 40 mg metilprednizolon asetat sadecebir kez uygulandı. Görsel analog ölçeği (GAÖ), omuz eklemininaktif eklem hareket açıklığı (EHA) ve Kol, Omuz ve El SorunlarıAnketi (DASH) skorları tedavi başlangıcında, tedavi sonrası altıncıhaftada ve birinci yılda değerlendirildi.Bulgular: Her iki grupta GAÖ, DASH ve aktif EHA skorlarıistatistiksel olarak anlamlı şekilde iyileşti. Tedavi sonrası GAÖ,DASH ve aktif EHA skorları açısından subakromiyal tenoksikam vesteoid enjeksiyonları arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılıksaptanmadı. Tenoksikam grubunda tedavi öncesi ve sonrası ortalamaGAÖ skorları sırasıyla 7.8 (dağılım 3-9) ve 2.6 (dağılım 2-4) idi.Steroid grubunda tedavi öncesi ve sonrası ortalama GAÖ skorlarısırasıyla 6.2 (dağılım 3-10) ve 3.6 (dağılım 0-7) idi. Tenoksikamgrubunda tedavi öncesi ve sonrası ortalama DASH skorları sırasıyla59.4 (dağılım 45-80) ve 14.7 (dağılım 8.3-25.8) idi. Steroid grubundatedavi öncesi ve sonrası ortalama DASH skorları sırasıyla 56.7(dağılım 33.3-85.8) ve 18.1 (dağılım 0-69.2) idi. Steroid grubunda aktifEHAdaki iyileşme daha yüksek olmasına rağmen, iki grup arasındakifarklılık istatistiksel olarak anlamlı değildi.Sonuç: Omuz sıkışma sendromlu hastaların tedavisinde hemsubakromiyal tenoksikam hem steroid enjeksiyonları başarılı birşekilde kullanılabilir. Subakromiyal tenoksikam enjeksiyonu güvenliprofili sayesinde bu hastalarda birinci basamak girişim olarak tercihedilebilir.