Ayak bileği eklemine uzanan distal tibia kırıklarında intramedüller çivi uygulanabilir mi?

Is intramedullary nailing applicable for distal tibial fractures with ankle joint extension?

Abstract

Objectives: This study aims to evaluate the functional and radiographic results and treatment complications of AO/OTA (Arbeitsgemeinschaft fur Osteosynthesefragen/Orthopaedic Trauma Association) type 43C1 and C2 fractures treated with intramedullary nailing.Patients and methods: We retrospectively evaluated 35 AO/OTA type 43C1 and C2 patients (26 males, 9 females; mean age 39.8±16.9 years; range 19 to 82 years) treated with intramedullary nailing. Two interfragmentary screws out of nail were applied in 10 patients (29%), while one interfragmentary screw out of nail was applied in 17 patients (49%). Intramedullary nailing was applied in eight patients (23%) without external screws. Fracture union, union time, alignment problems, and complications were evaluated. Clinical evaluation of patients was conducted using the Olerud and Molander score and by measuring the ankle joint range of motion.Results: Union was achieved in all 35 patients. Mean union time was 16.5±2.8 weeks (range 12 to 24 weeks) and mean Olerud and Molander score was 88±8.24. Varus deformity was detected in one patient, valgus deformity was detected in two patients, and rotation deformity was detected in one patient. Superficial infection was detected in three patients (9%). Deep infection was not detected in any patient.Conclusion: Intramedullary nailing is not contraindicated for simple intra-articular distal tibial fractures. In these fractures, intramedullary nailing performed in accordance with its technique, with an additional percutaneous screw if necessary, is a successful treatment option with high fracture union rates, high functional results, and low complication rates

Özet

Amaç: Bu çalışmada intramedüller çivi ile tedavi edilen AO/OTA (Arbeitsgemeinschaft fur Osteosynthesefragen/Orthopaedic Trauma Association) 43C1 ve C2 tipi kırıkların fonksiyonel ve radyolojik sonuçları ile tedavi komplikasyonları değerlendirildi.Hastalar ve yöntemler: İntramedüller çivi ile tedavi edilen 35 AO/OTA tip 43C1 ve C2 hasta (26 erkek, 9 kadın; ort. yaş 39.8±16.9 yıl; dağılım 19-82 yıl) retrospektif olarak değerlendirildi. On hastada (%29) çivi dışı interfragmanter ilave iki vida uygulanırken 17 hastada (%49) çivi dışı interfragmanter ilave bir vida uygulandı. Sekiz hastada (%23) çivi dışı interfragmanter ilave vida uygulanmadı. Kırığın kaynama durumu, kaynama süresi, dizilim problemleri ve komplikasyonlar değerlendirildi. Hastaların klinik değerlendirmesi Olerud ve Molander skoru kullanılarak ve ayak bileği eklem hareket açıklığı ölçülerek yapıldı.Bulgular: Otuz beş hastanın tamamında kaynama sağlandı. Ortalama kaynama süresi 16.5±2.8 hafta (dağılım 12-24 hafta) ve ortalama Olerud ve Molander skoru 88±8.24 idi. Bir hastada varus deformitesi, iki hastada valgus deformitesi ve bir hastada rotasyon deformitesi saptandı. Üç hastada (%9) yüzeyel enfeksiyon saptandı. Hiçbir hastada derin enfeksiyon saptanmadı.Sonuç: İntramedüller çivi uygulaması basit intraartiküler distal tibia kırıkları için kontrendike değildir. Bu kırıklarda gerektiğinde ilave perkütan vida ile birlikte tekniğine uygun olarak yapılan intramedüller çivi uygulaması yüksek kaynama oranları, yüksek fonksiyonel sonuçlar ve düşük komplikasyon oranları ile başarılı bir tedavi seçeneğidir