Religionism vs scientism: Fundemental conflicts and a future forcasting on the universities of Turkey

Dincilik ve bilimcilik: Türkiye üniversitelerinde temel çelişkiler ve bir gelecek öngörüsü

Abstract

This paper attempts to evaluate the universities of Turkey in accordance to an ideal typical of the university. The university can be considered in three different ways of which a home for science, a school and a workshop. This essay assumes that it is a home for science. It takes its defining characteristics via struggling against feudality and religious methodology. Nevertheless, the university lost its primary qualities and led to generate superfluous classes of privileged professors and schools, across the Turkey and all over the world. In this manner, basic conflict for the universities appears in between this new class and the scienticist/modernist academicians. Thus, scientism lost the game; religionist thought has come to back and dominates on the university with a considerable extend. This paper attempts to describe the details of this process on the case of Turkey. Religionist thought success the occupation of the universities in Turkey not directly however by veiling with the theoretical tools of, so called, civil socialism, Proislamic Turkism and more recently with the postmodernism. Consequently, scientisists will necessarily have to struggle against with mentioned theoretical veils and religionism itself as much as their consistency on scientific methodology.

Özet

Bu yazı, Türkiye’deki üniversiteleri üniversite ideal tipine göre değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Üniversite; bir bilim yuvası, bir okul ve bir işyeri olarak üç farklı biçimde kavranabilir. Bu yazıda bilim yuvası ve dolayısıyla modernleşme aracı olduğu varsayımı benimsenmiştir. Karakterini feodaliteye karşı ve dinsel metodolojiye karşı mücadeleyle kazanmıştır. Ancak üniversite; hem dünyada hem de Türkiye’de bu niteliklerini önemli oranda yitirmiş, ayrıcalıklı bir okullar ve profesörler sınıfı ortaya çıkmıştır. Üniversitelerin temel çelişkisi, bu yeni sınıf ile bilimciler/modernleşmeciler arasındadır. Sonuçta bilimcilik yenilmiş, dinci düşünce üniversiteye geri dönmüş, onu büyük oranda ele geçirmiştir. Bu yazı, bu sürecin Türkiye örneğini ayrıntılandırma denemesidir. Çünkü dinci düşünce Türkiye’de üniversiteleri işgal sürecini açıkça değil, sivil toplumculuk, Türk-İslam sentezciliği ve şimdilerde postmodernizm gibi teorik araçlarla örtünerek gerçekleştirmiştir. Dolayısıyla bilimciler, bilim metodolojisindeki kararlılıkları oranında hem değinilen teorik örtülerle hem de doğrudan dincilikle savaşmak zorunda kalacaktır.