A neglected field in the studies of white collar workers: The practices of resistance

Beyaz yakalıları konu edinen çalışmalada ihmal edilen bir alan: İşyerinde direniş pratikleri

Abstract

This article concentrates on resistance as an employee response for working under domination.The aim of the study is unraveling the resistance tactics developed by the white collar workersagainst the troubles of the labor process in the work place. Mainstream social sciences literaturetends to investigate the compromise rather than the resistance practices. Nevertheless, whitecollar workers work under domination, though in a more refned way than the industrialworkers. Moreover, the domination, which emerged in all acts of the power, gives way to thewhite collar resistance appearing in its own way. This study dwells upon the tellers, who arechosen as the ideal white collar workers model. Data of this study is obtained from the in depthinterviews conducted with the bank workers from Istanbul and Ankara in 2013. Resistance ofthe tellers has two main bases: to defect the abuse and to arrange the working time and intensityof the work. Resistance in the banks, in correlation with waylaying of the labor union struggle,frstly diffuses to the physical places that are far away from the surveillance of the management,secondly it manifests itself via internet organizations, working with the online social networks.When collective resistance loses its effects, the creative and personal tactics begin.

Özet

Bu çalışma tahakküm altında iş görmeye karşı çalışanların verdiği bir yanıt olarak direnişkonusuna odaklanmıştır. Çalışmanın amacı, beyaz yakalıların işyerinde emek sürecininzorlukları karşısında geliştirdiği direniş taktiklerini açığa çıkarmaktır. Ana akım sosyal bilimlerliteratürü, beyaz yakalıların direniş pratiklerindense uyum gerekçelerini araştırmaya yatkındır.Ancak beyaz yakalılar, sanayi işçilerine kıyasla çok daha incelikli bir biçimde de olsa tahakkümaltında iş görürler. Nitekim iktidarın dışa dönük her kullanımında açığa çıkan tahakküm,beyaz yakalıların kendilerine has biçimlerde ortaya koydukları direnişi doğurmaktadır. Buçalışmada ideal beyaz yakalı modeli olarak bankacı örneği üzerinde durulmaktadır. Çalışmanınverileri 2013 yılında Ankara ve İstanbulda banka çalışanlarıyla gerçekleştirilen derinlemesinemülakatlardan elde edilmiştir. Nitekim bankacıların direnişi iki temel gerekçeye dayanmaktadır:suistimali bertaraf etmek, çalışmanın süresi ve yoğunluğunu düzenlemek. Bankalarda direniş,sendikal mücadelenin önü tıkandığı ölçüde öncelikle yönetimin gözetiminden uzak fzikialanlara sızar, ardından çevrimiçi sosyal ağlarla iş gören internet örgütlenmeleri aracılığıylakendisini gösterir. Kolektif direniş biçimlerinin etkisini yitirdiği anlarda devreye son derecegeniş bir yelpazeye yayılan, yaratıcı bireysel taktikler girmektedir.