A Critique of Reductionist Approaches of both Culture and Class and an Evaluation of the Possibilities Arisen from the Relationship between them.

KÜLTÜR VE SINIF İNDİRGEMECİ YAKLAŞIMLARININ ELEŞTİRİSİ VE İLİŞKİSELLİĞİN YARATACAĞI İMKANLAR ÜZERİNE BİR DEĞERLENDİRME

Abstract

This study can be considered as criticism of two basic approaches that have marked the social sciences tradition of Turkey which are class conflict and cultural conflict approaches. Both approaches have a reductionist attidute to social reality. However, social reality is multi dimensional. Both the concepts culture and classare not unrelated substantive categories: especially in countries such as Turkey, having a strong state tradition. The state stands as a central force in the formation of the social-class structure, in the construction and execution of the production and distribution regime. This situation has triggered a split between the esteemed/legitimate culture that recognized by the state in Turkey and the subordinate culture with . The hierarchy established between cultural structures renders some communities more disadvantaged in theirclass reproduction. The disadvantage of the subordinate culture reproduce the profound classification of communities. The social groups participating in the legitimate culture recognized by the state have a number of advantages such as self-reliance, an esteemed social position, a defacto status, easier staffing in the state sector, and protection in the private sector and increase of visibility in the media. This means that class reality ought not be understood only by economic capital. Therefore, in order to understand the social reality of Turkey, it would bebetter to adopt a relational approach treating capital in not onlyeconomic but also in cultural context.

Özet

Bu çalışma Türkiye sosyal bilim geleneğine damga vurmuş iki temel yaklaşım tarzının bireleştirisi olarak düşünülebilir. Bu yaklaşımlar: sınıf çatışması yaklaşımları ve kültür çatışmasıyaklaşımlarıdır. Her iki yaklaşım da toplumsal gerçekliğe indirgemeci yaklaşmaktadır. Oysatoplumsal gerçeklik çok boyutludur. Kültür ve sınıf kavramları birbiriyle ilişkisiz tözsel birerkategori değildir: özellikle Türkiye gibi güçlü devlet geleneğine sahip ülkelerde. Çünkü devlettoplumsal-sınıfsal yapının oluşturulmasında, üretim ve bölüşüm rejiminin inşasında ve icrasındamerkezi bir güçtür. Bu da Türkiye’de devletin tanıdığı muteber kültür ile sözde kültür arasındabir yarılmayı tetiklemektedir. Kültürel yapılar arasında kurulan bu hiyerarşi,kendi sınıfsalkonumlarının yeniden üretiminde bazı toplulukları diğerlerine göre dezavantajlı kılmaktadır.Bu dezavantaj toplulukların sınıflaşmasıyla sonuçlanmaktadır. Devletin tanıdığı meşru kültürünparçası olan toplumsal gruplar, özgüven, muteber bir toplumsal konum, devlet alanında dahakolay kadro imkanı ve özel sektörde koruyup kollanma, medyada görünürlüğün artması gibibir dizi avantajlara sahip olmaktadır. Bu durum sınıf gerçeğinin sadece ekonomik sermayeyleanlaşılamayacağı anlamına gelir. Bu nedenle Türkiye’nin toplumsal gerçekliğini anlamak için,ekonomik sermayenin yanı sıra kültürel sermayeyi de göz önünde bulunduracak ilişkisel biryaklaşım benimsemek gerekir.