Anaesthesiology and Reanimation Education in Turkey: Educators’ Views

Türkiye’de Anesteziyoloji ve Reanimasyon Uzmanlık Eğitimi: Eğiticilerin Bakış Açısı

Volkan HANCI, Şule ÖZBİLGİN, Erol GÖKEL, Bahar KUVAKİ BALKAN, Aydın TAŞDÖĞEN, Serhan YURTLU

Abstract

Objective: In our study, it was aimed to evaluate the specialty training programs and educational practices in their institutions with the perspective of educators working in the field of Anaesthesiology and Reanimation. Material and Method: A web-based survey was sent by email to educators in Anesthesiology and Reanimation at Education and Research hospitals in Turkey. The survey form comprised 83 questions about demographic characteristics, institution and training characteristics, and information and practices regarding education. Results: A total of 51 educators participated in our study, 23.5% of them from Ministry of Health Education Research, 68.6% from university and 7.8% from affiliate hospitals. 35.3% of the educators were professors, 31.4% were associate professors, 25.5% were doctor lecturers, 5.9% were lecturers, and 2% were specialist. 64.7% of the participants stated that there is a Core Education Curriculum in the educational institutions they work in, 31.4% did not have the curriculum and 3.9% did not have any knowledge. To the question of who gets the most information about the residens(TUÖ) in your institution, 78.4% of the participants answered as senior TUOs and 76.5% as educators. 49% of the educators stated that education and service are given in the foreground in their institutions. 60.8% of the educators stated that they had information about the Anesthesiology and Reanimation TUKMOS commission and 54.9% of them knew the core training curriculum and standards of TUKMOS Anesthesiology and Reanimation v.2.1. However, the rate of knowledge of randomly selected sample qualifications ranges from 8% to 78%, and the average was calculated as 40.7%. 64% of the educators stated that their Clinical training did not meet the entire TUKMOS curriculum. The reason for this is that the participants mostly stated that there are deficiencies in surgical branches in their institutions, workload, equipment, training tools and space deficiences. Conclusion: The awareness and knowledge of TUKMOS and its core curriculum among the educators is not sufficient and more than half of the trainers think that the TUKMOS curriculum is not fully met in their institutions. The reason for this is stated that there are deficiencies in surgical branches in institutions, workload, equipment, training tools and space deficiencies.

Özet

Amaç: Çalışmamızda Anesteziyoloji ve Reanimasyon alanında görev alan eğiticilerin bakış açısı ile kurumlarındaki uzmanlık eğitimi programlarının ve eğitim uygulamalarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız Türkiye’deki Eğitim ve Araştırma Hastaneleri ve Üniversite Hastanelerinde, Anesteziyoloji ve Reanimasyon alanında görev yapan eğitici niteliğine sahip katılımcılara web bazlı anketin; bilgisayar ortamında e-mail ile gönderilmesi ile gerçekleştirildi. Anket formu; demografik özellikleri, kurumları ve eğitim ile ilgili bilgi ve uygulamaları sorgulayan 83 sorudan oluşmaktaydı. Bulgular: Çalışmamıza %23.5’i Sağlık Bakanlığı Eğitim Araştırma, %68.6’sı üniversite, %7.8’i de afiliye hastanelerinde olmak üzere toplam 51 eğitici katıldı. Eğiticilerin %35.3’ü profesör, % 31,4’ü doçent, %25.5’i doktor öğretim üyesi, %5.9’u öğretim görevlisi, %2’si ise başasistandı. Katılımcıların %64.7’si görev yaptıkları eğitim kurumlarında bir Çekirdek Eğitim Müfredatı bulunduğunu, %31,4’ü müfredat bulunmadığını, %3,9’u ise bilgisi olmadığını belirtti. Kurumunuzda TUÖ’ leri en fazla bilgiyi kimden öğrenmektedir sorusuna katılımcıların %78,4’i kıdemli TUÖ’ ler, %76,5’i ise eğiticiler olarak cevap verdi. Eğiticilerin %49’u kurumlarında ön planda eğitim ve hizmetin verildiğini belirtti. Eğiticilerin %60.8’inin Anesteziyoloji ve Reanimasyon TUKMOS komisyonu hakkında bilgisi bulunmakta olduğunu ve %54.9’u TUKMOS Anesteziyoloji ve Reanimasyon v.2.1 çekirdek eğitim müfredat ve standartlarını bildiğini ifade etmiştir. Bununla birlikte rastgele seçilen örnek yeterliliklerin bilinme oranları %8 ile %78 arasında değişmekte olup, ortalama %40,7 olarak hesaplanmıştır. Eğiticilerin %64’ü kliniklerinde eğitimlerinin TUKMOS müfredatının tamamını karşılamadığını belirtmiştir. Bunun nedeni olarak katılımcılar en çok sıklıkta kurumlarında cerrahi branşlarda eksiklerin olması, iş yoğunluğu, donanım, eğitim araç mekan eksikliklerini belirtmiştir. Sonuç: Eğiticiler arasında TUKMOS ve çekirdek eğitim müfredatı hakkındaki farkındalık ve bilgi yeterli düzeyde değildir ve eğiticilerin yarısından fazlası kurumlarında TUKMOS müfredatının tamamının karşılanmadığını düşünmektedir. Bunun nedeni olarak kurumlarda cerrahi branşlarda eksiklerin olması, iş yoğunluğu, donanım, eğitim araç mekan eksiklikleri belirtilmektedir.