Latest Remaining the Muslims (Moorish) in Andalusia Exile from Spain (1609-1614)

ENDÜLÜS'TE KALAN SON MÜSLÜMANLARIN (MORİSKOLAR) İSPANYA'DAN SÜRGÜNÜ (1609-1614)

Abstract

After the Muslim conquest of Spain (93/711) the movement of Reconquista (reconquer spain) which is started by cristians, had important successes with the occupation of important Muslim cities such as Toledo (478/1085), Cordoba(634/1236) and Seville (646/1248). Because of this movement the Muslims ofAndalus who were gradually losing their power lost altogether their military andpolitical hegemony in Spain with the occupation of Granada (898/1492), thecapital of the Nasrids. Some time later (905/1499) the church set up the Inquisitionand Spanish rule in order that the Muslims (Moriscos) who had in their ownfatherland been reduced to pariah status took up the Catholic religion. In theroyal orders that were being published everything that had to do with Islam andMuslims was forbidden and the churches continued with their teaching and educationactivities and the Inquisition courts with their trials and persecutions inorder to punish the "apostates". At the end of the processes of persuasion, persecution,deportation and punishment the belief that the Muslims who were forcedto pretend were not sufficiently assimilated, that they kept their distance as regardsintegration into Christian society and that they made common cause withthe enemies of Spain (Ottomans, France and North African dynasts) led to anevent of mass exile (1018/1609) that can be characterised as the most mercilessand immoral process of the seventeenth century. The exile (expulsión) not onlydragged Spain into financial, social and economic chaos but also was a tragedyfor the about 340.000 Muslims who were drived out by force from their homesand resulted in the loss of life of tens of thousands during the journey and in theareas where they settled.

Özet

İspanya'nın Müslümanlar tarafından fethedilmesinden (93/711) sonra Hıristiyanlar tarafından başlatılan Reconquista (İspanya'yı yeniden ele geçirme) hareketi, Tuleytula (478/1085), Kurtuba (634/1236) ve İşbîliye (646/1248) gibi İslâm şehirlerinin işgal edilmesiyle önemli başarılar kazanmıştır. Bu hareket sebebiyle gün geçtikçe güçlerini yitiren Endülüs Müslümanları, Nasrîler'in başkenti Gırnata'nın işgal edilmesiyle (898/1492) İspanya'daki askerî ve siyasî hâkimiyetlerini tamamen kaybetmişlerdir. Bir süre sonra da (905/1499) öz vatanlarında "parya" durumuna düşürülen Müslümanlar'ın (Moriskolar) Katolik dinini benimsemelerini sağlamak amacıyla İspanyol yönetimi, kilise, engizisyon mahkemesi harekete geçmiştir. Yayımlanan kraliyet fermanlarıyla islama ve Müslümanlar'a ait ne varsa yasaklanmış, kiliseler eğitim ve öğretim faaliyetlerine, engizisyon mehkemesi de "mürtedleri" (Endülüs Müslümanları için kullanılmaktadır) cezalandırmak için tahkikat ve takibatlarına devam etmiştir. İknâ, takip, tehcîr ve cezalandırma süreçleri sonunda "takiyye" yapmak zorunda bırakılan Müslümanların yeterince asimile olmamaları, Hıristiyan toplumuyla entegrasyon konusunda mesafeli durmaları ve İspanya'nın düşmanlarıyla (Osmanlı, Fransa ve Kuzey Afrika'daki hanedanlıklar) işbirliği yaptıklarına dair inanç, XVII. asrın en acımasız ve gayrı ahlakî süreci olarak tanımlanan toplu sürgün olayını başlatmıştır (1018/1609). Sürgün (expulsión), İspanya'yı malî, ictimâi ve iktisadî kaosa sürüklerken, yurtlarından zorla sürülen yaklaşık üçyüzkırkbin (340.000) Müslüman için tam bir trajedi olmuş, yolculuk esnasında ve yerleştikleri coğrafyalarda onbinlercesinin hayatını kaybetmesiyle sonuçlanmıştır.