Dergiler / Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi / 2017 / Cilt: 57 - Sayı: 1
SARAH KANE'S CLEANSED AS A CRITICAL ASSESSMENT OF DISCIPLINARY POWER
- Sayfa
- 274–288
- DOI
- —
Özet
1990'lı yılların İngiliz tiyatrosunun en önemli oyun yazarları arasında anılan SarahKane'in kaleminden çıkan Cleansed (1998) adlı oyun gerek aşırı cinsellik ve şiddetgörüntüleri içerdiği gerekse son derece belirsiz ve anlaşılması güç bir anlatı yapısı izlediğiiçin sert eleştirilere maruz kalmıştır. Bu oyunda, Kane yarattığı üniversite kampüsümekanını daha ziyade mahkumlarının sürekli olarak merkezi bir karakter tarafındanizlendiği bir hapishane gibi kullanır. Oyunun karakter ve diyalog gibi diğer dramatiköğelerini tanımlarken de yine belirsizlik ve yetersizliği anlatmaya yarayacak bir kelimedağarcığı gerekir. Bu makale Kane'in belirsizliği bir anlatı taktiği olarak kullandığını veiletmek istediği mesajı tek bir kurumla sınırlamayarak daha büyük ölçekli bir zemindetartışmaya sunduğunu iddia eder. Kane disiplinci iktidarı eleştirirken merkeze oturttuğubir karakteri yani Tinker'ı kullanır, onu oyundaki diğer karakterlerle iletişim halindegösterir. Bu karakterin diğerleriyle olan etkileşimine odaklanmak suretiyle, bu makaleayrıca Tinker'ın oyunda, Michel Foucault'nun alanında çığır açan kitabı, HapishaneninDoğuşu'nda (1975) yorumladığı şekliyle bir panoptikon metaforu olarak ortaya çıktığıgörüşünü ileri sürer.
Abstract
Written by Sarah Kane, who is regarded as one of the most prominent British dramatists of the 1990s, Cleansed (1998) has been harshly criticised for its content of extreme images of sexuality and violence, as well as for the high level of obscurity and incomprehensibility in its narrative structure. In this play, Kane treats the university campus setting like a prison with inmates being constantly watched by a central character. It is also necessary to use a vocabulary for obscurity and insuf?ciency to be able to de?ne the other dramatic elements of the play such as characters and dialogue. This essay argues that Kane exploits obscurity as a narrative ploy and makes a wider statement by not restricting the scope of her message to a critique of a single institution. In criticising disciplinary power, Kane uses a central character, Tinker, and shows him in communication with the other characters in the play. Focusing on Tinker's interactions with the others, this essay also discusses that Tinker appears as a metaphor of panopticism as construed by Michel Foucault in his landmark book, Discipline and Punish (1975).