İNMELİ HASTALARDA OTONOMİK FONKSİYONLAR: VASKÜLER TUTULUMUN YERİ İLE KARŞILAŞTIRMA

Özet

Amaç: Çalışmamızın amacı; inmeli hastaların sempatik ve parasempatik sistem fonksiyonlarını araştırmak ve vasküler tutulumun yeri ile ilişkisini incelemekti. Gereç ve yöntem: Her iki üst ekstremitenin sempatik deri yanıtı (SSR) ve RR interval varyasyonları (RRIV) inmeli 56 hasta ve 42 sağlıklı gönüllüde istirahat ve derin nefes sırasında kayıt edildi. Bulgular: İnmeli hastaların her iki (etkilenen ve etkilenmeyen) tarafının ortalama SSR latansları kontrollerinki ile karşılaştırıldığında anlamlı olarak uzamıştı (p < 0,05). İnmeli hastaların her iki ekstremitesinden elde edilen ortalama amplitüdler (0,8±0,6 mV etkilenen, 0,9±0,8 mV etkilenmeyen) kontrollerden anlamlı olarak daha küçüktü (1,4 ±0,9 mV) (p < 0,001, p < 0,01). Hastalarda istirahatte RRIV’ler kontrollerle karşılaştırıldığında 30,97± 27,99 karşı 16,5±5,1 ve derin nefes alma ile 34,2±25,2 karşı 19,9±8,6 idi (p < 0,05). İnfarkt lokalizasyonuna göre lezyonlar hemisferik (n=46) ve beyin sapı olarak sınıflandı (n=10). Hemisferik lezyonlu hastaların kontroller ile karşılaştırıldığında anlamlı olarak artmış latansları vardı (p < 0,05) ve amplitüdleri düşüktü (p < 0,001), istirahat (p < 0,001) ve hiperventilasyon sırasında (p < 0,001) RRIV artmıştı. İstirahat ve derin nefes ile RRIV’nin her ikisi sağ taraf kortikal lezyonlarında sol taraf kortikal lezyonlarından daha yüksekti (p < 0,05, p < 0,01). Beyin sapı lezyonlarının etkilenen ellerinden artmış SSR latansları ve etkilenmeyen ellerinden azalmış amplitüdleri kontrollere göre kayıt edilmiştir (p < 0,05). Sonuç: Sonuç olarak beyin damar tutulumlarında esas olarak sağ taraf kortikal lezyonları sempatik ve parasempatik fonksiyonları etkilendi. Beyin sapı vasküler lezyonları sadece sempatik refleks aktivitenin tutulumu ile karakterize idi.