The growth patterns of long bones in some ancient Anatolian populations

Abstract

In recent years it has been suggested that long bone growth curves reflect the nutritional and health status of ancient populations. Taking this suggestion as a basis, the growth patterns were described in long bones (humérus, radius, ulna, femur, tibia and fibula) in prepubertal skeletal remains from Değirmentepe of Chalcolithic and Medieval periods, Oylum Höyük of Early Bronze Age, Cafer Höyük of Medieval, and İznik of Late Medieval. In each of the long bones, maximum diaphyseal lengths were measured by standard anthropométrie techniques. The biological age of infants and children were determined by referring to dental formation and eruption stages. From the growth curves, obvious growth retardation was observed during the ages of one to eight in all bones studide, especially in the lower extremities, in ancient Anatolian populations. This finding shows that lower limbs are more susceptible to adverse circumstances. According to archeological and modern data, growth retardation seems to have been a serious health problem for the ancient inhabitants of Anatolia is presently for its modern rural populations of Anatolia. It was concluded that under-and/or malnutrition, adverse circumstances, and agricultural life style are responsible for growth retardation.

Özet

Yapılan araştırmalar, eski toplumlara ilişkin büyüme eğrilerinin incelenen dönemin toplum sağlığı ve beslenmsi hakkında bilgiler verdiğini ortaya koymuştur. Bu noktadan hareketle, Anadolu'da ele geçen bazı iskelet populasyonlarmda uzun kemik büyümesi incelenmiştir. Araştırmada Değirmentepe (Kalkolitik ve Orta Çağ), Oylum Höyük (Erken Tunç Çağı), Cafer Höyük (Orta Çağ) ve İznik (Geç Orta Çağ)'te ele geçen bebek ve çocuk iskeletleri, diş gelişiminden yola çıkarak yaşlandırılmış ve sayılan bu toplulukların bebek ve çocuk iskeletlerinde alt ve üst ekstremitelerinde yer alan uzun kemiklerin maksimum diyafiz ölçüleri alınarak büyüme eğrileri oluşturul-muştur. Günümüz değerleriyle karşılaştırıldığında, Eski Anadolu topluluklarının uzun kemiklerinde, 1-8 yaşları arasında büyüme geriliğinin olduğu gözlenmektedir. Büyüme geriliği, üst ekstremitede yer alan uzun kemiklerden çok alt ekstremiteyi oluşturan kemiklerde daha belirgindir. Yapılan değerlendirmeler, büyüme geriliğinin ülkemizde çok eski tarihlere uzanan bir sorun olduğunu ortaya koymuştur. Tarıma dayalı yaşam biçiminin neden olduğu dengesiz ve düzensiz beslenme ile olumsuz çevre koşullarının büyüme geriliğindeki payının önemli olduğu sonucuna ulaşılmıştır.