WHEAT PRODUCTION ACCORDING TO THE FIRST GENERALINSPECTORATE AGRICULTURAL STATUS REPORTS (1929)

BĠRĠNCĠ UMUMĠ MÜFETTĠġLĠK ZĠRAĠ DURUM RAPORLARINA GÖRE BUĞDAY ÜRETĠMĠ (1929)

Abstract

Agricultural activities are one of the building blocks that form the foundation of the Republic of Turkey's economy. Within the framework of various policies carried out since 1923, efforts to increase agricultural activities have been started. Due to the importance of the food chain in terms of human life; wheat, as in many countries, it was also seen as a strategic product in Turkey. In addition to its importance in nutrition, the stalk of the wheat plant are used both in industry and in animal nutrition. When there is a decrease in wheat production for any reason, it directly affects the consumers. Considering this situation, in order to be adequate in terms of wheat production and stocks, Turkey remained obligated to set aside enough wheat. Therefore, wheat production took the first place in the studies to increase agricultural production. Wheat acreage and production in terms of quantity production of cereals in Turkey was in the first place. However, despite the work done, the desired stability in production could not be achieved between 1923-1928 due to adverse climatic conditions. With the improvement of climatic conditions as of 1929, great expectations in production were possible. The state wanted to increase the efficiency in production mostly in cities in Anatolia. During this period, the control of some cities in Anatolia was given to the First General Inspectorate, which was established in 1928. The Inspectorate has also undertaken the vision of improving and developing the socio-economic status of these cities. In studies to improve the economic situation, priority has been given to increasing agricultural activities. Wheat production took the first place in terms of increasing agricultural activities. In this study, based on the agricultural status reports of the First General Inspectorate in 1929, the success or failure of the wheat production in the First General Inspectorate area and the planned production stability were examined.

Özet

Türkiye Cumhuriyeti Devleti‘nin ekonomisinin temelini oluĢturan yapı taĢlarından biri de tarımsal faaliyetlerdir. 1923 yılından itibaren yürütülen çeĢitli politikalar çerçevesinde tarımsal faaliyetleri artırma çalıĢmalarına baĢlanılmıĢtır. Ġnsan hayatındaki besin zinciri açısından taĢıdığı önemden dolayı; buğday, birçok ülkede olduğu gibi Türkiye‘de de stratejik bir ürün olarak görülmüĢtür. Beslenmedeki öneminin yanı sıra buğday bitkisinin sapları hem sanayide hem de hayvan beslenmesinde kullanıldığından dolayı kullanım alanı oldukça geniĢtir. Buğday üretiminde herhangi bir nedenle azalma olduğunda doğrudan tüketicileri etkilemektedir. Bu durumu göz önüne alan Türkiye, buğday üretimi açısından yeterli olmak ve stoklarında yeterince buğday bulundurmak zorunda kalmıĢtır. Bu yüzden tarımsal üretimin artırılması çalıĢmalarında buğday üretimi ilk sırada yer almıĢtır. Türkiye‘deki üretimi yapılan tahıl ürünleri içerisinde ekim alanı ve üretim miktarı bakımından buğday ilk sırada yer almaktadır. Fakat yapılan çalıĢmalara karĢın, 1923-1928 yılları arasında olumsuz iklim koĢullarından dolayı üretimde istenilen istikrar sağlanamamıĢtır. 1929 yılı itibariyle iklim koĢullarının düzelmesiyle birlikte üretimde büyük beklenti içine girilmiĢtir. Devlet, üretimdeki verim artırımını daha çok Anadolu‘daki Ģehirlerde sağlamak istemiĢtir. Bu dönemde Anadolu‘da bulunan bazı Ģehirlerin kontrolü 1928 yılında kurulan Birinci Umumi MüfettiĢlik bünyesine verilmiĢtir. MüfettiĢlik, bu Ģehirlerin sosyo-ekonomik durumları iyileĢtirme ve geliĢtirme vizyonunu da üstlenmiĢtir. Ekonomik durumun iyileĢtirilmesine dair çalıĢmalarda, tarımsal faaliyetleri artırmaya öncelik verilmiĢtir. Tarımsal faaliyetleri artırma konusunda da buğday üretimi ilk sırda yer almıĢtır. Bu çalıĢmada, 1929 yılındaki Birinci Umumi MüfettiĢlik zirai durum raporları temel alınarak, Birinci Umumi MüfettiĢlik mıntıkasındaki buğday üretimi ve planlanan üretim istikrarında ne kadar baĢarı sağlandığı ya da sağlanamadığı incelemeye tabi tutulmuĢtur.