Tip 1 diyabetli çocuklarda benlik saygısı ve psikopatoloj i

Ayla UZUN, Erdem DURMAZ, İffet BİRCAN, Emine Çığıl FETTAHOĞLU, Şeref ŞİMŞEK

Abstract

Aim. This study aims to evaluate psychiatric disorders and self-esteem in children with Type 1diabetes mellitus (Type 1 DM). Methods. The study enrolled 52 volunteer children aged between8 and 12-years-old, who have been diagnosed with Type 1 DM, and group with psychiatricdisease (PG) (n=28) and healthy controls (HC) (n=26) consisted of healthy controls who areage-and sex-matched with patient group. Sociodemographic data were obtained using standardsociodemographic data collection form. The children were administered semi-structured diagnosticinterview (K-SADS-PL), Piers-Harris children's self-concept scale (PHCSCS) and Rosenberg Self- esteem Scale (RSES). Results. It was observed that 59.6% of the children with DM (n=31) stillhad at least one psychiatric disorder. It was seen that, in the diabetic group, HbA1C levels werehigher in those with psychiatric disorder compared to those without it (p=0.024). It was found thatself-esteem of the children in the group with psychiatric disorder was lower compared to bothhealthy counterparts (p=0.00) and the children with DM (p=0.005). It was found that the childrenin the group with psychiatric disorder had lower self-esteem compared to healthy counterparts.When self-concept of the children was examined, it was seen that there was a difference across thegroups (p=0.02), which was attributed to more negative self-concepts of the children with DMcompared to healthy counterparts (p=0.04). In the children with DM, it was seen that interpersonalrelation problems were seen in a wider range of areas. Conclusion. It is seen that, in the childrenwith Type I DM, self-concept was more negative compared to healthy children, that problems inrelation were seen in a wider range of areas and that the presence of a psychiatric disease increasedHbA1C levels. These results suggest that psychiatric evaluation is required during the follow-up ofthe diabetic children, allowing the recognition and treatment of eventual psychopathologies andthe prevention of the eventual complications that may develop in the future.

Özet

Amaç. Bu çalışmada Tip 1 Diyabetes Mellituslu (Tip 1 DM) çocuklarda psikiyatrik sorunlar vebenlik saygısının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem. Çalışmaya Tip 1 DM tanılı 8-12 yaşarasında 52 gönüllü çocuk ile sağlıklı gönüllülerden oluşan, hasta grubuyla yaş ve cinsiyetaçısından eşleştirilmiş psikiyatrik hastalığı olan grup (PG) (n=28) ve sağlıklı kontroller (SK)(n=26) alındı. Sosyodemografik veriler standart sosyodemografik veri toplama formu ile eldeedildi. Çocuklara yarı yapılandırılmış tanı görüşmesi (K-SADS-PL), Piers-Harris Çocuklarda Öz- Kavramı Ölçeği (PHÖKÖ), Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği (RBSÖ) uygulandı. Bulgular. DMliçocukların %59,6sında (n=31) en az bir psikiyatrik bozukluğun olduğu saptandı. Diabetik gruptapsikiyatrik bozukluğu olanların HbA1C düzeylerinin olmayanlardan daha yüksek (p=0,024)olduğu görüldü. Psikiyatrik bozukluk grubundaki çocukların benlik saygılarının hem sağlıklıyaşıtlarından (p=0,00) hem de DMlilerden (p=0,005) daha düşük olduğu saptandı. Çocukların özkavramlarına bakıldığında ise gruplar arasında farklılık olduğu (p=0,02) ve bunun DMliçocukların sağlıklı yaşıtlarına göre özkavramlarının daha olumsuz olmasına bağlı olduğu görüldü(p=0,04). DMli çocuklarda kişilerarası ilişki sorunlarının daha yaygın alanlarda görüldüğübulunmuştur. Sonuç. Tip I DMli çocukların öz kavramlarının sağlıklı çocuklardan daha olumsuzolduğu, kişilerarası ilişki sorunlarının daha yaygın alanlarda görüldüğü ve psikiyatrik bir hastalıkvarlığında HbA1C düzeyini de arttığı görülmektedir. Bu sonuçlar diyabetli çocukların takiplerisırasında psikiyatrik değerlendirmenin yapılmasının gerekli olduğunu, böylece olasıpsikopatolojilerin tanınarak tedavisi edilmesi ve ileride gelişebilecek olası komplikasyonlarınönlenebileceğini düşündürmektedir.