Professional Military Education in the Turkish War of Independence

Abstract

The Ottoman Empire built, trained, organized, led, and sustained her army over a period of more than 600 years, during which had a significant effect on the history of the modern world. It underwent several transformations. In this context, the Mekteb-i Fünûn-ı Harbiyye-i Şâhâne (Turkish Military Academy) was established in 1834 in İstanbul to provide officers for the army, where cadets were given professional military education and training. Unfortunately, the Military Academy was closed in 1914 following the start of World War I. There was an urgent need to train and educate cadets to provide necessary junior officers to the units for the Turkish War of Independence. Therefore, to satisfy this need, the first officer educating and training facility in Ankara was opened in Abidinpaşa Mansion (Sunûf-ı Muhtelife Zabit Namzetleri Talimgâhı) on 1 July 1920, i.e. the Military Academy was moved to Ankara, like most of the Ottoman institutions during Turkish War of Independence. The system is very similar to the German reserve officer system. The education was based upon on-the-job training and application of the technical and tactical staff, so the officer candidates tried to learn how to use infantry rifles and individual soldiers equipment, and later on, they practiced how to command squads, and then platoons. This study aims to put forward and reveal very unknown historical facts about this temporary military facility, and its benefits during times of poverty and lack of resources. Hence, it proves the motto “desperate times call for desperate measures”.

Özet

Osmanlı İmparatorluğu 600 yıldan uzun bir süre boyunca modern dünya tarihi üzerinde önemli bir etkisi olan ordusunu inşa edip eğitmiş, sürekliliğini sağlayarak organize edip yönetmiştir. Bu süre zarfında birkaç önemli dönüşüm de geçirmiştir. Bu bağlamda, ordusuna subay yetiştirmek üzere öğrencilerine profesyonel askerî eğitim ve öğretim veren Mekteb-i Fünûn-ı Harbiyye-i Şâhâne (Kara Harp Okulu) 1834 yılında İstanbul’da kurulmuştur. Ancak, ne yazık ki Harp Okulu I. Dünya Savaşı’nın başlaması üzerine 1914’te kapatılmıştır. Bu arada Kurtuluş Savaşı birliklerine gerekli küçük rütbeli subayları temin etmek için askerî öğrencilere eğitim ve eğitim verilmesi acil bir ihtiyaç olarak ortaya çıkmıştır. Bu nedenle bu ihtiyacı karşılamak için 1 Temmuz 1920'de Ankara’daki ilk subay eğitim ve öğretim tesisi Abidinpaşa Konağı’nda (Sunûf-ı Muhtelife Zabit Namzetleri Talimgâhı) açılmış, bir başka ifadeyle Harp Okulu Kurtuluş Savaşı döneminde Osmanlı’nın diğer birçok devlet kurumu gibi Ankara’ya taşınmıştır. Geçici kurulan bu okuldaki sistem, Alman yedek subay sistemine çok benziyordu. Eğitim, teknik ve taktik personel gözetiminde görev başı eğitimi ve uygulamasına dayanıyordu. Bu kapsamda askerî öğrencilere öncelikle piyade tüfeği ve bireysel askerî teçhizatın nasıl kullanılacağı öğretilmiş, manga ve müteakiben takımlara nasıl emir komuta edileceği uygulamalı öğretilmiştir. Bu çalışmayla geçici olarak hizmet veren Abidinpaşa Konağı hakkındaki tarihsel gerçekleri ortaya koymak, söz konusu yokluk ve yoksulluk döneminde sağladığı faydaları gün yüzüne çıkarmak amaçlamaktadır. Dolayısıyla, bir anlamda “umutsuz zamanlar radikal önlemler gerektirir” özdeyişi kanıtlanmıştır.