'Öteki' ni susturmak: Karşı bir söylem olarak the Reluctant Fundamentalist

Abstract

In the midst of a postmodern world, when any concrete definition given to any concept has been challenged; paradigm shifts in every single aspect of the new societies have come into being. No ‘civilization’ or ‘power’ is stable any more. Of course, in this new ‘global’ world counter discourses as a response to any one-sided discourse would be inevitable; especially by means of media. The Reluctant Fundamentalist is a 2007 novel by a Pakistani writer about the confrontation of the East and the West in the wake of 9/11. What distinguishes Mohsin Hamid’s novel from other counter discourses though is that it is in fiction form and is believed to wear its political conviction on its sleeve. It is true that the novel explores the fear and bias of the other rich in intelligence and irony. However, Hamid uses the narrative structure in the form of an extended monologue which silences the other, where emerges yet another one-sided discourse, fear and bias ironically – the very idea Hamid seems to oppose. Therefore, it is disputable whether Hamid contradicts himself by so doing as the constant messages in between the lines in the book are revealed to be peaceful and based upon mutual understanding and dialogue.

Özet

Kesin değerlerin altüst olduğu günümüz postmodern çağının bağrında, toplumların her yönden yıkıcı veya yapıcı değşikliklerle yüz yüze gelmesi kaçınılmaz hale gelmiştir. Artık hiçbir ‘medeniyet’ veyahut ‘güç’ sabit denilemez. Dünyanın bu yeni ‘global’ çehresinde, tabii olarak, özellikle de medyanın etkisiyle, tek taraşı söylemlere karşı, zıt söylemlerin üretilmemesi düşünülemez. The Reluctant Fundamentalist, Pakistanlı yazar Mohsin Hamid tarafından 2007’de kaleme alınmış, 11 Eylül saldırıları sonrası Doğu-Batı karşılaşmasını ele alan bir eserdir. Hamid’in eserini diğer ‘karşı-söylem’lerden ayıran ise esere başarılı bir kurgu süsü verilmesi ve eserde politik amacın satır aralarına gizlendiğine inanılmasıdır. Romanın ‘ötekine karşı korku ve önyargıyı’ başarıyla örneklendirdiği doğrudur fakat Hamid romanın anlatım yapısını, ötekini susturan ve pasifize eden uzun bir monolog üzerine kurmuştur. Böylece bir başka tek taraşı söylem, korku ve önyargı ortaya çıkar, ki bu da, tam da Hamid’in karşı çıkıyor göründüğü görüştür. Bu yüzden, satır aralarında sürekli barışçıl, karşılıklı anlayış ve diyaloga dayalı mesajlar veriyor görünen Hamid’in kendisiyle çelişip çelişmediği tartışma konusudur