Dissociative disorder among male inpatients with alcohol dependency

Yatarak tedavi gören alkol bağımlılığı olan erkek hastalarda disosiyatif bozukluk

Abstract

Objective: The aim of this study is to investigate the prevalence of dissociative disorders and their probable relationship with environmental and sociodemographic factors in in-patients with alcohol dependency. Method: Seventy eight consequtive in-patients with alcohol dependency were who were hospitalised in Alcohol dependency unit of Gazi University, Psychiatry Department were recruited in the study. All patients were required to be alcohol free for at least 3 weeks. All patients completed the sociodemographic data form, dissociative experience scale (DES), dissociation scale (DS) and somatic dissociation scale (SDS). Results: DES, DS and SDS scores of the patients were 1.95±0.68, 20.66±15.67, 32.08±12.18 respectively. With regard to cut-off scores of the scales 11 (14.1%) patients had dissociation in each of the scales and 20 (25.6%) patients had dissociation in any of the scales. There were no relation between age at onset of alcohol dependency, education level, marital status, history of psychiatric disorder, family history of dependency and dissociative symptoms (p>0.05). Patients with a history of drug abuse or current nicotine dependency had higher scores in DS and SDS than the patients without a history of drug abuse or current nicotine dependency. Conclusion: Dissociative symptoms were present in 25.6% of the patients with alcohol dependency in this sample which indicates that dissociation is a major problem in one out of four patients with alcohol dependency. Problem of dissociation was even more in patients with a history of drug abuse or current nicotine dependency. Other studies are needed to clarify the reasons underlying high prevalence of dissociation in patients with alcohol dependency.

Özet

Amaç: Bu çalışmanın amacı yatarak tedavi gören alkol bağımlılığı olan hastalarda disosiyatif bozuklukların yaygınlığını ölçmek ve olası sosyodemografik ve • çevresel faktörlerle ilişkisini belirlemektir. Yöntem: Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Psikiyatri AD Alkol bölümünde yatarak tedavi gören ve en az üç haftadır ayık olan ardısıra gelen 78 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Hastalara sosyodemografik bilgi formu, disosiyatif yaşantı ölçeği (DYÖ), disosiyasyon ölçeği (DÖ) ve somatik disosiyasyon ölçeği (SDÖ) uygulanmıştır. Bulgular: Hastaların ortalama DÖ, DYÖ ve SDÖ puanları ve standart sapmaları sırasıyla 1.95±0.68, 20.66±15.67, 32.08±12.18'dir. Ölçeklerin kesme puanlarına göre hastaların %23.1'nde (n=18) disosiyasyon olduğu bulunmuştur. Hastaların % 20.5'inde (n=16) disosiyatif yaşantı, %16.7'sinde (n=13) ise somatik disosiyasyon gözlenmiştir. Her üç ölçeğinde pozitif olduğu hasta sayısı 11 'dir (% 14.1). Hastaların %25,6'sında (n=20) herhangi bir disosiyasyon ölçeği pozitif olarak bulunmuştur. Hastaların ayıklık süreleri, başlangıç yaşı, eğitim durumu, medeni durumu, ailede benzer hastalık öyküsü ve geçmişte psikiyatrik hastalık öyküsü ile disosiyatif bozukluk arasında bir ilişki bulunamamıştır. Öyküde madde kullanımı olan hasta grubunda ve alkol bağımlılığının yanı sıra nikotin bağımlılığı da olan hasta grubunda alkol dışı madde kullanımı olmayan hastalara göre disosiyasyon puanları daha yüksek olarak bulunmuştur. Sonuç: Bu örneklemdeki alkol bağımlılığı olan hastaların %25.6'sında disosiyatif belirtilerin olduğu görülmektedir ve bu oran diğer çalışmalarla karşılaştırabilir düzeydedir. Alkol bağımlılığı olan hastalarda madde kullanımı ya da sigara bağımlılığı disosiyatif belirtileri artırmaktadır ancak sebep-sonuç ilişkisi kurmak için başka çalışmalara ihtiyaç vardır.