In vitro evaluation of resin modified restorative materials for surface hardness by using different light cure units

Farklı ışık cihazlarının rezin modifiye restoratif materyallerin yüzey sertliğine etkisinin in vitro olarak incelenmesi

Abstract

The aim of this study was to compare the surfaces hardness of different resin modified restorative materials by using two different light cure units. A resin modified glass-ionomer cement (Vitremer), compomer (Dyract) and composite resin (Herculite XRV) were used in this study. Forty-two round holes, each 5 mm in diameter and 2 mm deep were prepared in Plexiglas. The restorative materials were condensed into the holes and covered at the top and bottom with transparent mylar strips. The material was compressed at both ends by 1mm thick glass slides. Polymerization of samples were made with conventional light cure unit Translux EC and new developed light cure unit Elipar Highlight The light source tip of the curing units was positioned directly over the mylar strip and light cured 40 seconds from the top surface. Three surface hardness measurements on the top and bottom surface of each specimen were made with a Barcol impresser immediately after polymerization. 42 test specimens were stored in a dark container in distilled water at the room temperature. Surface hardness measurements on the top and bottom surface of each specimen were recorded at 24 hours and 21 days. Surface hardness were compared by Analysis of Variance and Duncan test. The results showed that the top surface hardness of all specimens at near the light cure source was higher than those on the bottom surface. The best surface hardness measurements on the top and bottom surfaces were recorded for the composite specimens with both of light cure units at the each test time (P

Özet

Bu çalışmada, farklı ışık cihazları kullanılarak polimerizasyonları tamamlanan rezin içerikli restoratif materyallerin yüzey sertliklerinin incelenmesi amaçlandı. Araştırmada, rezin modifiye cam ionomer siman olarak Vitremer, bir kompomer olan Dyract ve kontrol grubu olarak da Herculite XRV kompozit rezin kullanıldı. Farklı özeliklerdeki restoratif materyaller 2 mm kalınlığındaki plexiglass tabakalar üzerine aynı derinlikte, 0.5 cm çapında açılan yuvalara yerleştirilerek 40 sn ışık ile polimerize edildi. Örneklerin polimerizasyonu iki farklı ışık cihazı ile gerçekleştirildi. Bu amaç için geleneksel bir ışık cihazı olan Translux ve düşük bir enerji yoğunluğu ile çalışmaya başlandıktan sonra, uygulama süresinin yarısında ideal enerji yoğunluğuna ulaşarak etkili olan Elipar Highlight ışık cihazı kullanıldı. 42 örnek ile gerçekleştirilen bu çalışmada tüm örnekler deney süresince oda ısında ve distile su içinde muhafaza edildi. Her örneğin üst ve alt yüzeyinden üç ayrı ölçüm alınarak incelenen sertlik ölçümleri, örneklerin polimerizasyonlarını takiben hemen, 24 saat ve 21 gün sonunda Barcol Ölçüm Cihazı kullanılarak yapıldı. Sonuçlar istatistiksel olarak Varyans Analizi ve Duncan Testi ile karşılaştırıldı. Yapılan değerlendirmeler sonucu, her durumda örneklerin üst yüzey sertliklerinin alt yüzey sertliklerinden fazla ve en iyi yüzey sertliğinin Herculite XRV kompozit rezin ile hazırlanan örneklerde olduğu bulundu (P