The evaluation of the mechanical properties of endodontically treated first maxiller premolars

Endodontik tedavili üst 1 küçük azı dişlerinin mekanik dirençlerinin incelenmesi

Abstract

Mechanical strengths of alternative restoration methods aiming to increase the resistance of structurally deformed teeth following the endodontic treatment have been studied by experimenting 60 single rooted premolar teeth. Having completed the restorations for every specimen in each group, the teeth were embedded in an acrilic resin in such a way that cusps are parallel to the floor with crown sides up, and 2 mm of root surfaces between the enamel cement boundary and the acrilic resin are exposed to air. Then, fracture strength test was applied to every specimen. The results are summarized as below: 1.The lowest fracture resistance is detected in those groups that only used the pulp chamber 2. No meaningful statistical difference is detected between the amalgam and composite resin as a restorative material used in all groups. Amalgams used with adhesive agents show higher fracture resistance values than composite resins, although it is not statistically important. 3. Comparing two methods using either the screw canal post or root canal cavity, no statistical difference is found in the MOD cavities. However, higher fracture resistance values is obtained for the coronal radicular restorations using the root canal method even though it is not meaningful

Özet

Endodontik tedaviyi takiben aşırı madde kaybına uğramış dişlerin direncini arttırmak amacıyla alternatif tutuculuk yöntemlerinin mekanik dayanıklılığının incelendiği bu çalışmada 60 adet tek köklü premolar dişlerden yararlanıldı. Tüm dişlerin restorasyonları tamamlandıktan sonra örnekler kron kısımları yukarıda kalacak şekilde mine sement sınırı ile akrilik rezin arasında 2mm lik kök yüzeyi açıkta bırakılarak dişler tüberkül tepelerinden yere paralel olacak şekilde akrilik rezin içine gömüldü ve dişlere kırılma dayanıklılık testi uygulandı. Elde edilen sonuçlara göre; 1- Sadece pulpa odasından yararlanılan kontrol grubunda en düşük kırılma direnci bulunmuştur. 2-Tüm gruplarda restoratif materyal olarak amalgam ile kompozit rezin kullanımı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamamıştır. İstatistiksel olarak anlamlı bir fark olmamakla birlikte amalgamın adhesiv ajanlarla birlikte kullanımı kompozit rezin kullanımına göre daha yüksek kırılma değeri göstermiştir. 3- Vidalı kanal postu ile kök kanal boşluğundan yararlanma yöntemleri arasında istatistiki bir fark gözlenmemiştir. Ancak istatistiksel olarak anlamlı bir fark olmasada kök kanalından yararlanılan koronal-radiküler restorasyonlarda daha yüksek değerler elde edilmiştir.