A comparsion of surface hardness of three different compomers in artificial saliva

Üç farklı kompomerin yapay tükürük ortamında yüzey sertlik değerlerinin karşılaştırılması

Abstract

Restorative materials are exposed to chemical effects in the oral environment. The aim of this study is to determine surface hardness of different polyacid modified composite resins (compomers) after stored in artificial saliva for different periods of time. From each of the materials (Dyract AP, Compoglass, Glasiosite), 7 samples were prepared. Materials were placed into the holes (7 mm in-diamater) within on sheet ofplexiglas sheet (3 mm thickness). Polymerization of samples were made by using a conventional light curing unit (Translux). Then, the samples were stored at 37° C in artificial saliva for 24 hours, 7 days and 14 days. At the end of these periods, surface hardness measurements from the top surfaces of each specimen were recorded with the Vickers surface hardness tester. The solutions were changed after each measurements. The results were evaluated statistically by using Analysis of Variance and Duncan test. It was observed that the hardness values of compomers were affected with artificial saliva. In all test periods, the highest surface hardness values were recorded with Glasiosite, the lowest values were recorded with Compoglass. It was observed that the surface hardness values were decreased as the increasing periods.

Özet

Restoratif materyaller ağız ortamında kimyasal etkilere maruz kalırlar. Bu çalışmada, farklı poliasit modifiye kompozit rezin materyallerinin (kompomer) yapay tükürük ortamında farklı sürelerde bekletilerek yüzey sertlikleri değerlendirildi. Her materyalden (Dyract AP, Compoglass, Glasiosite) 7 örnek hazırlandı. Hazırlanan materyaller 3 mm kalınlığındaki plexiglass tabaka içinde 7 mm çapındaki yuvalara yerleştirildi. Işık ile polimerize edilen örnekler daha sonra 24 saat, 7 ve 14 gün yapay tükürük ortamında bekletildi. Belirtilen süreler sonunda örneklerin üst yüzeyinden sertlik ölçümleri Vickers yüzey sertliği ölçüm cihazı ile kaydedildi. Solüsyon her ölçümden sonra değiştirildi. Sonuçlar istatistiksel olarak Varyans analizi ve Duncan testi ile değerlendirildi. Tükürüğün kompomerlerin yüzey sertliğini etkilediği görüldü. Test şartlarında en yüksek yüzey sertlik değeri Glasiosite'de, en düşük değer ise Compoglass'ta elde edildi. Zamanla yüzey sertlik değerlerinde azalma gözlendi.