The Effect of Diabetes Mellitus on Decompression Surgery in Carpal Tunnel Syndrome

Karpal Tünel Sendromu Dekompresyon Cerrahisinde Diyabetes Mellitus’un Sonuçlara Etkisi

Abstract

Objectives: Our aim in our study is to compare the postoperative results of surgery between diabetic and non‐diabetic patients with carpal tunnel syndrome (CTS) who are treated in our clinic. Materials and Methods: Between 2009 and 2013, patients who were diagnosed with CTS who applied to the Orthopedics and Traumatology Clinic of Karabük University Faculty of Medicine Training and Research Hospital constituted the study group of this retrospective study. The study group was divided into 3 groups; non‐diabetic group (Group 1, n=50), diagnosed with diabetes mellitus without polyneuropathy group (Group 2, n=45), diabetes mellitus with polyneuropathy group (Group 3,n=28). Symptoms of the patients were recorded before and after the operation and compared. Results: The groups were similar in terms of age, sex, educational status, distribution of symptoms before surgery. When the symptoms of the patients were analyzed within one year, it was observed that the symptom of pain decreased in Group 1 (p=0.001) and Group 2 (p=0.004) but not in Group 3 (p=0.581). The symptom of paresthesia decreased in the group 1 (p=0.001) and in the group 2 (p=0.017) but not in the group 3(p=0.344). In addition, the symptom of weakness decreased in Group 1 (p=0.029), but not in Group 2 (p=0.064) and Group 3 (p=0.057). Conclusion: We found that the presence of polyneuropathy in patients with diabetes diagnosed during the study significantly affected the CTS result. Before and after the operation, we were of the opinion that monitoring of neuropathy levels would be beneficial even if people were diabetic.

Özet

Amaç: Kiniğimizde Karpal Tünel Sendromu (KTS) nedeniyle cerrahi olarak müdahale edilenlerininsonuçlarının diyabetes mellituslu (DM) olup olmamaya göre karşılaştırılması.Materyal ve Metot: 2009‐2013 yılları arasında Karabük Üniversitesi Tıp Fakültesi Eğitim AraştırmaHastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği’ne başvuran KTS tanısı almış hastalar bu retrospektifaraştırmanın çalışma grubunu oluşturdu. Çalışma grubu 3 ayrı gruba ayrıldı; DM teşhisi olmayan grup(Grup 1, n=50), DM teşhisi olup polinöropatisi bulunmayan grup (Grup 2, n=45), DM teşhisi oluppolinöropatisi olan grup (Grup 3, n=28). Hastaların semptomları operasyon öncesi ve sonrasıkaydedilerek karşılaştırmalar yapıldı.Bulgular: Çalışmamızdaki gruplar yaş, cinsiyet, eğitim durumu, semptomların dağılımı açısındanameliyat öncesinde benzer bulundu. Hastaların semptomlarının son bir yıl içerisindeki değişimleriincelendiğinde, ağrı sempromunun Grup 1 (p=0,001) ve Grup 2’de (p=0,004) anlamlı seviyede azaldığıgörülürken, Grup 3’te (p=0,581) değişmediği görüldü. Parestezi semptomunun, Grup 1 (p=0,001) ve Grup2’de (p=0,017) anlamlı seviyede azaldığı görülürken, Grup 3’te (p=0,344) değişmediği görüldü. Ayrıca,güçsüzlük semptomunun Grup 1’de (p=0,029) anlamlı seviyede azaldığı izlenirken, Grup 2 (p=0,064) veGrup 3’te (p=0,057) değişmediği izlendi.Sonuç: Çalışmada DM teşhisli hastaların polinöropatisinin olup olmamasının KTS sonucuna anlamlıderecede etki ettiğini izlenmiştir. Operasyon öncesinde ve sonrasında kişiler DM’li olsalar bile nöropatidüzeylerinin izlemi yararlı olabilir.